Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/1298 K.2023/1541

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığının 26.03.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca iftira suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır. 2. Kütahya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan, sanık hakkında 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, dosya kapsamındaki tüm delillere göre atılı suçun oluştuğu , sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ... 26.02.2015 tarihinde kolluğa müracaat ederek 43 ST 838 plakalı ... marka aracını ...'a bir hafta önce ödünç olarak verdiğini, ancak kendisinin bu zamana kadar aracı getirip teslim etmediğini bildirerek hakkında şikayetçi olmuştur.

2. ... suça konu aracı ...'den 8000 tl vererek haricen satın aldığını, bankaya olan kalan kredi borcunu kendisinin ödediğini, kredi borcu bitince devrini alacağını, aracı teslim etmeyeceğini bildirmiştir.

3. 43 ST 838 plakalı aracın ruhsat kaydı ...'e ait olmakla, araç kendisine yediemin olarak teslim edilmiştir

4. Tanık ... kollukta alınan ifadesinde, araba kiralama şirketinde çalıştığını, ...'in ...'a suça konu aracı sattığını, yanında anlaştıklarını, ...'ın ...'a 8.000 TL para verdiğini beyan etmiştir.

5. Sanık hakkında iftira suçundan incelemeye konu bu dava açılmıştır.

6. Sanık ... mahkemedeki savunmasında ve dosya içindeki yazılı beyanında, kendisinde duygu durum bozukluğu olduğunu, bu durumundan iş arkadaşı ...'ın faydalandığını, bankalar ona kredi vermediği için kendi adına pek çok kez kredi çekip parayı verdiğini, taksitleri ...'ın ödediğini, en son yine kendi adına kredi çekip 4 adet araç aldıklarını, bu araçları kiraya vererek taksitleri ödediklerini, üç aracın kredisi bitince devirlerini ...'a yaptığını, en son aracın kredi taksitlerinin bitmediğini, ... için çektiği diğer kredilerin ödenmemesi nedeniyle 100 bin tl 'ye yakın borcunun olduğunu,

durumun vehameti nedeniyle hastalığının arttığını hastahaneye yatırıldığını, bu borcun bir kısmını karşılamak için ...'ın teslim etmediği aracı avukatının önerisi ile bu şekilde dilekçe vererek aldığını, ona aracı satmadığını, hiç bir şekilde 8000 tl almadığını belirtmiştir.

7. ... mahkemede alınan ifadesinde, katılanın eşinin işletmiş olduğu Rent a Car şirketinde işçi olarak çalıştığını, aracın burada kiraya verilerek kullanıldığını, katılanın sanığa elden 8.000 TL ... olduğuna şahit olmadığını, sadece aracın taksitlerinin şirket tarafından yatırıldığını bildiğini beyan etmiştir. 8. Adli tıp 4. ihtisas kurulu tarafından tanzim edilen raporda sanığın ehliyetinin tam olduğu bildirilmiştir.

IV. GEREKÇE

İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikâyette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesinin gerekir.

Sanığın iddialarının bir kısmının tanık tarafından doğrulandığı, aracın katılanın eşinin şirketinde kullanıldığı, sanığın Diyanet İşleri Başkanlığına verdiği katılan hakkındaki şikayetine ilişkin dilekçe ve ekleri nazara alındığında, iddiaları maddi vakıalara dayanan sanığın eyleminin 2709 sayılı T.C. Anayasası'nın 74 üncü maddesinde düzenlenen şikayet ve dilekçe hakkı kapsamında kalması nedeniyle atılı suçun unsurlarının oluşmadığı anlaşılmıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak beraat kararının yasal dayanağının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi olarak gösterilmesi gerektiği ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kütahya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.06.016 tarihli ve 2015/381 E., 2016/703 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının beraat kararına ilişkin birinci bendinin çıkartılarak yerine; “Sanığın eyleminin kanunda suç olarak tanımlanmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Beraatine,” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,