Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/16586 K.2023/1566

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Maçka Cumhuriyet Başsavcılığının 10.08.2016 tarihli iddianamesiyle sanıklar hakkında yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (e) bentleri ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. Maçka Asliye Ceza Mahkemesinin 16.03.2017 tarihli kararı ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yaralama suçlarından sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat, sanık ... hakkında yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve bu hapis cezası hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 ... maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiştir.

3. Maçka Asliye Ceza Mahkemesinin 16.03.2017 tarihli sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yaralama suçundan, sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan beraat kararları ile ilgili katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili ve katılan mağdur vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, duruşma açılarak,

21.11.2017 tarihli kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili ve katılan mağdur vekilinin istinaf başvurusu kabul edilip beraate yönelik hükümler kaldırılarak sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

hak yoksunluklarına, sanık ... hakkında, yaralama eylemi kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru kabul edilerek 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (e) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl 14 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanıklar hakkında ilk derece mahkemesince verilen beraat kararının doğru olduğuna, taraflar arasında husumet bulunduğuna, sanıkların katılan mağdurun soyut beyanları esas alınarak mahkumiyet hükümleri kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir. 2. Sanıklar müdafiinin temyiz isteği, savunma ve taleplerinin dikkate alınmadan hüküm kurulduğuna, katılan mağdurun gerçeğe aykırı beyanlarda bulunduğuna, katılan mağdurun beyanları ile doktor raporunun birbiri ile uyumlu olmadığına, sanıklar hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre; dava konusu olay, olay tarihinde sanık ... ile evli olan katılan ...'in, aralarında çıkan tartışma sonrası sanık ... ve kardeşi sanık ... tarafından zorla bir odaya götürülüp kilitlenmesi suretiyle hürriyetinden yoksun bırakıldığı iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. İlk derece mahkemesince sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yaralama suçlarından sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıkların atılı suçları işlediğine dair katılan mağdurun soyut beyanlarından başka yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verildiği anlaşılmıştır. 2. Olayın ihbarına ve ihbar sonrası yapılan işlemlere ilişkin kolluk tarafından 29.07.2016 tarihinde saat 15.00 ve saat 19.00'da iki ayrı tutanak düzenlendiği anlaşılmıştır.

3. Mağdur hakkında olaydan hemen sonra Maçka ... ... Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Hastanesinden alınan 29.07.2016 tarihli doktor raporunda mağdurun sağ yanağında kızarıklık olduğunun ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır. 4. Sanık ... ile katılan mağdur ... Karahasanoğlu'nun olaydan sonra Maçka Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2016/243 Esas, 2018/223 Karar sayılı kararının Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 03.06.2020 tarih, 2020/1219 Esas, 2020/2649 Karar sayılı ile onanması üzerine 05.08.2020 tarihinde boşandıkları anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve yaralama suçlarından kurulan beraat kararlarının, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kaldırılarak, yaralama suçu kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru kabul edilerek yukarıda Hukuki Süreç bölümünün üçüncü bendinde belirtildiği üzere sanıklar hakkında atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık ...'ün işlemiş olduğu "kasten yaralama" suçunun "kişiyi hürriyetinden yoksun kılma" suçunun unsuru olarak kabul edilmesi gerekeceği ve ayrı ayrı kamu davası açılmış olsa da eylemin “kasten yaralama" suçundan bölünemeyeceği nazara alındığında; sanık hakkında ilk derece mahkemesince ayrıca hüküm kurulup hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 225 nci maddesinin birinci fıkrasına aykırı hareket edilmiş ise de hükmün açıklanması sırasında bu husus gözetilerek ceza verilmesine yer olmadığına kararı verilebileceği anlaşılmıştır.

Sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (e) bentlerinin uygulanmasıyla belirlenen 4 yıl 12 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca indirim yapılırken hesap hatası sonucu, hapis cezasının 4 yıl 2 ay yerine, 3 yıl 14 ay olarak bulunması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. Mağdurun aşamalardaki birbiri ile uyumlu beyanlarına, mağdurun beyanlarında anlattığı sanık ...'ın yüzüne tokat attığına dair olay öyküsü ile uyumlu doktor raporuna, tanık N.K.'nın mağdurun anlattığı olayları doğrulayan beyanlarına, olayın ihbarına yönelik kolluk tarafından tutulan tutanaklara ve içeriklerine, sanıkların olayları kısmen doğrulayan beyanlarına, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Bölge Adliye Mahkemesince, olay tarihinde sanık ... ile evli olan katılan ...'in,

aralarında çıkan tartışma sonrası sanık ... ve kardeşi sanık ... tarafından zorla bir odaya götürülüp kilitlenmesi suretiyle onun hürriyetini kısıtladıkları yönündeki olayı kabulü ile mahkumiyet hükmü kurmasında bir isabetsizlik bulunmadığından,

sanıklar müdafiinin savunma ve taleplerinin dikkate alınmadan hüküm kurulduğuna, katılan mağdurun gerçeğe aykırı beyanlarda bulunduğuna, katılan mağdurun beyanları ile doktor raporunun birbiri ile uyumlu olmadığına, Cumhuriyet savcısının sanıklar hakkında ilk derece mahkemesince verilen beraat kararının doğru olduğuna, taraflar arasında husumet bulunduğuna, sanıkların katılan mağdurun soyut beyanları esas alınarak mahkumiyet hükümleri kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik temyiz talepleri reddedilmiştir.

2. Tüm dava dosyası dikkate alındığında katılanın sanıklara yönelik haksız tahrik olarak nitelendirilebilecek özellikte bir eylemi tespit edilemediğinden sanıklar müdafiinin sanıklar hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz nedeninin de reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 27.06.2018 tarihli ve 2018/992 Esas, 2018/1876 Karar sayılı kararında Cumhuriyet savcısı ve sanıklar müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,