Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/17069 K.2023/7954

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.04.2018 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır. 2. Antalya 18.Asliye Ceza Mahkemesinin 15.03.2019 tarihli kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan beraatine karar verilmiştir. 3. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 10.09.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesinin beraate ilişkin kararının kaldırılarak sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 1 yıl 3 ay hapis cezası ve 2000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, katılanın suça konu taşınmazın maliki olmadığına, söz konusu yerin hazineye ait olduğuna, katılan ile aralarında hukuki ihtilafın bulunduğuna, Mahkemece yapılan değerlendirmenin hatalı olduğuna ve re'sen gözetilecek nedenlerle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın katılana babasından kalan ve ... Mahallesi ... Caddesi adresinde bulunan, içerisinde oturulmayan ancak eski eşyaların muhafaza edildiği binayı herhangi bir hakka dayanmaksızın kullanmak suretiyle işgal ettiği iddiasına ilişkindir.

1. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü;

İlk Derece Mahkemesince toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeter katılan beyanı dışında her türlü şüpheden uzak kesin ve yeterli delil bulunmadığı, şüpheden sanık yararlanır evrensel hukuk ilkesi gereği yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı anlaşılmakla sanığın beraatine karar verilmiştir.

2.Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü;

Bölge Adliye Mahkemesince toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; ...katılanın taşınmazda hak sahibi olduğunun anlaşıldığı, sanığın ise herhangi bir hakka dayanmaksızın söz konusu taşınmazın kilitlerini birkaç kez değiştirip taşınmazı işgal ederek malikmiş gibi tasarrufta bulunmaya başladığı, söz konusu taşınmazı satın aldığına dair savunmada bulunduğu, buna dair 09.01.1999 tarihli devir sözleşmesinin sunulduğu, ancak söz konusu belgenin sahteliğinin Antalya 22. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2018/1127 Esas, 2019/538 Karar sayılı kesinleşmiş mahkumiyet kararı ile sabit olduğu, dolayısıyla sanığın savunmasını desteklemediği anlaşıldığından sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın savunması, katılanın beyanı, katılanın babasının suça konu yeri satın aldığına ilişkin Antalya 1. Noterliğince düzenlenen 23.05.2000 tarih, 14083 nolu satış vaadi sözleşmesi içeriği, katılan adına düzenlenen 13.01.2017 tarihli içme suyu abonelik sözleşmesi, katılan adına tanzim edilen 04.10.2013-21.03.2016 tarihleri arası ecrimisil ihbarnamesi, yapılan keşif ve düzenlenen bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde katılanın söz konusu taşınmazda hak sahibi olduğu,

sanığın ise bir hukuki ilişkiye ve hakka dayanmadan katılana ait suça konu taşınmaza yerleşip taşınmazı kullanmak şeklinde gelişen eylemlerinin hakkı olmayan yere tecavüz suçunu oluşturduğu anlaşıldığından Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince verilen mahkumiyet kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 10.09.2020 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,