Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/17859 K.2024/1296

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çivril Cumhuriyet Başsavcılığının 24.03.2018 tarihli iddianamesiyle sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır. 2. Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin 22.11.2018 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ayrı ayrı 3 yıl 14 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir. 3. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 20.10.2020 tarihli kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm kaldırılarak 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan kurum vekilinin temyiz isteği, tanık B.A ve mağdurenin aşamalardaki beyanları karşısında beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu, mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre, dava konusu olay; mağdure Gül'ün kardeşi tanık B.A ile birlikte at arabası ile hurda topladığı esnada sanık ...'ın evinin önünden geçtikleri, sanık ...'ın mağdurenin at arabasının yanına gelerek kolundan tutarak at arabasından aşağı indirdiği, mağdureyi sürükleyerek ikametine götürdüğü, sanık ...'ın annesi olan sanık ...'ın da mağdurenin sesinin duyulmaması için kapıyı kapattığı, mağdurenin bir fırsatını bulup ikametten kaçtığı sırada sanık ...'ın av tüfeği ile mağdureye ateş ettiği ancak sanığın babası Ali'nin engel olması nedeniyle mağdureye isabet etmediği ve mağdurenin olay yerinden kaçtığı iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında suçun sübutunun kabulü ile atılı suçtan 3 yıl 14 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince taraflar arasında geçmişe dayalı husumet bulunduğu mağdurenin anlatımlarının hayatın olağan akışına uygun olmadığı, el konulan ve olay anında ateş edildiği belirtilen tüfekte barut kokusunun bulunmadığı ve boş kartuş elde edilememiş olması hususları birlikte değerlendirildiğinde suçu işlediklerinin sabit olmaması nedeniyle İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılarak sanıklar hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Antalya Kriminal Polis Uzmanlık Raporu, 16.03.2018 tarihli olay yakalama ve muhafaza altına alma tutanağı, mağdurenin çelişkili beyanları ve tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların beraatine ilişkin kararda isabetsizlik görülmemiş, katılan kurum vekilinin mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz sebepleri reddedilmiştir. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan kurum vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 16.03.2018 tarihli ve 2019/347 Esas, 2020/1516 Karar sayılı kararında katılan kurum vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,