Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/18030 K.2024/726

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gölbaşı(Adıyaman) Cumhuriyet Başsavcılığının 31.05.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Gölbaşı (Adıyaman) Asliye Ceza Mahkemesinin 29.12.2017 tarihli ve 2016/257 Esas, 2017/438 Karar sayılı ilamı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5 yıl 21 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 3. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 13.02.2020 tarihli ve 2018/869 Esas, 2020/358 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, mağdurun ailesi ile aralarında husumet olduğuna, bu sebeple kendisine iftira atıldığına, mağdurun fiziken kendisinden daha kuvvetli olduğuna, bu eylemi gerçekleştirmesinin mümkün olmadığına, eksik inceleme yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre,

Dava konusu olay; olay tarihinden 4 ay öncesinde mağdurun arazide olduğu esnada sanığın yanına gelip mağduru silahla tehdit ederek fiili livata yoluyla ilişkiye girdiği, bu olaydan 1 ay sonra mağdur köy meydanındayken sanığın tekrar yanına gelerek ''ilk olaydaki yere gidelim gelmezsen sıkarım'' diyerek silahla tehdit edip aynı yere götürerek yine fiili livata yoluyla ilişkiye girdiği, son olaydan 1 ay önce sanığın köy meydanındayken mağdurun yanına gittiği, ''Besi damı çiftliğine gidelim'' dediği,

sanığın bahse konu yere gittiği, ardından mağdurun da korkusundan arkasından gittiği, mağdur karşı koysa da sanığın mağduru zorlayıp tehdit ederek yine fiili livatada bulunduğu, son olarak 20.10.2014 günü mağdur camiye gidecekken sanığın mağdura seslendiği, kolundan tuttuğu, besinin oraya çağırdığı, mağdurun sen git geleceğim deyip arkasından ağabeyi tanık M.T'yi arayarak durumu anlattığı, mağdurun olay yerine gittiği, sanığın mağdurun kıyafetlerini çıkartmaya çalışırken mağdurun taş alıp sanığa vurduğu, o esnada mağdurun ağabeylerinin geldiği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında suçun sübutunun kabulü ile atılı suçtan 5 yıl 21 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Mağdurun aşamalardaki beyanları, tanık ifadeleri, Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/338 Esas sayılı dosyası ve tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın mahkumiyetine ilişkin kararda isabetsizlik görülmemiş, sanığın mağdurun akrabalarının kendisini darp ettiğine, kendisine iftira atıldığına, kendisine iftira atıldığına, eksik inceleme yapıldığına ilişkin temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 13.02.2020 tarihli ve 2018/869 Esas, 2020/358 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin