Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/18264 K.2024/1286

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı ancak sanık hakkında hükmolunan cezanın süresi itibariyle, sanık müdafiinin duruşma talebinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 318 inci maddesi uyarınca reddinin gerektiği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.01.2006 tarihli iddianamesi ile sanığın, başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan cezalandırılması talep olunmuştur. 2. Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2006/535 Esas ve 2008/879 Karar sayılı kararı ile sanığın, başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan, 1yıl 3 ay hapis ve 3.750,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. İlgili karara karşı sanık müdafii tarafından temyiz yoluna başvurulması üzerine, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 2011/7001 Esas, 2013/5925 Karar sayılı ilamıyla, "Sanığın adli sicil kaydındaki mahkumiyetlerinin, suç tarihinden sonrasına ait olması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nun 231/6-a madde ve fıkrasında belirtilen ve engel nitelikte bulunmadığı gözetilmeden, "suçtan doğan zarar karşılanmış ise de, sanığın önceden kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunduğu" biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay'ın bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2013/730 Esas, 2013/1287 Karar sayılı kararı ile sanığın, başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan, 1 yıl 3 ay hapis ve 3.750,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanunun 231 inci maddesi uyarınca kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir

5. Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2020 tarihli ve 2020/286 Esas, 2020/471 Karar sayılı kararı ile, sanığın tabi olduğu denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlediğinden bahisle hükmün aynen açıklanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri 1. Atılı suçun yasal unsurları oluşmamasına rağmen, sanık hakkında eksik araştırma ile mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, 2. Adli para cezası belirlenirken orantılılık ilkesine uyulmadan artırım yapıldığına, 3. Sanığın aynı eylemi nedeni ile başka bir mahkemeden de mükerrer ceza aldığına, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, iş yerinden 90,00 TL'lik alışveriş yapan ve ödeme için Garanti Bankasına ait kredi kartını veren mağdurun kartını POS makinesinden, iki kere geçirip, 900,00 TL'lik daha alış veriş yapılmış gibi gösterdiği iddiasına ilişkindir. 2. Mağdura ait Garanti Bankası 5549 **** ***** 8013 numaralı kredi kartından, olay tarihinde, sanığın sahibi olduğu Focus Ayakkabı isimli iş yerinden 90,00 ve 900,00 TL olmak üzere iki kez harcama yapıldığına dair hesap özeti dökümü ve yazı cevapları dosyada mevcuttur.

3. Mağdur 13.11.2018 tarihli celsede alına beyanında "Sanık ben duruşmada beyanda bulunduktan 3 ay sonra bana ulaştı ve benim zararımı tamamen karşılayarak gecikme faizi gibi masraflarımı ödedi" şeklinde beyanda bulunmuştur. 4. Sanığın adli sicil kaydında yer alan Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/21 Esas, 2010/222 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde, sanığın benzer eylem nedeni ile aynı suçtan mahkumiyetine karar verildiği ancak dosyadaki suç tarihinin ve mağdurların farklı olduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Sübuta İlişkin,

Dosyadaki olgular itibari ile, mağdurun olay tarihinde sanığa ait iş yerinden 90,00 TL'lik alışveriş yaparak ödeme için Garanti Bankası 5549 **** ***** 8013 numaralı kredi kartını verdiği, kartı alan sanığın, kartı iki kere POS cihazından geçirerek, karttan 900,00 TL'lik daha çekim yaptığı, sanık her ne kadar "POS cihazında arıza olduğunu" beyan ederek suçlamayı kabul etmemiş ise de; çekilen tutarın yapılan alışveriş tutarı ile aynı olmayıp 10 katı olması, bu bağlamda POS cihazının yanlışlıkla 2 kere çekim yapmasından söz edilemeyeceği, nihayetinde çekilecek tutarın POS'u kullanan kişi tarafından yazıldığı,

ayrıca sanığın benzer eylemi nedeni ile Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/21 Esas, 2010/222 Karar sayılı dosyası üzerinden yargılanarak mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmakla mahkemenin sübuta ve suç niteliğine ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. Adli Para Cezasının Miktarına İlişkin,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince, sanığın üzerine atılı suç için kanunda ön görülen alt ve süt sınırlar arasında, suçun işleniş biçimi, işlendiği zaman ve yer, meydana gelen zarar göz önüne alınarak, alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle tayin edilen adli para cezasının miktarına yönelik mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Sanık Hakkında Mükerrer Cezalandırma Yapıldığına İlişkin,

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/21 Esas, 2010/222 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde, sanığın benzer eylem nedeni ile aynı suçtan mahkumiyetine karar verildiği ancak dosyadaki suç tarihinin ve mağdurların farklı olduğu görülmüştür.

B.Diğer Yönlerden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği ve hükümde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz sebepleri reddedilmiştir.

IV. KARAR