KÜNYE
8. Ceza Dairesi 2021/402 E., 2024/103 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Ocak 2024
- İncelenen kararın mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Sayısı
- 2015/7 E., 2016/116 K.
Karar Metni
537 kelime·3 dk okuma·5 bölüm
Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Muratlı Cumhuriyet Başsavcılığının 26.12.2014 tarihli iddianamesi ile sanıklar ..., ... hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve sanık ... hakkında silahla tehdit suçundan cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır. 2.Muratlı Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2016 tarihli kararı ile sanıklar ..., ... hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası ve sanık ... hakkında silahla tehdit suçundan 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık ...'nın temyiz isteği, suçu işlemediğine, mahkumiyete yeter delil olmadığına ilişkindir. Sanık ...'ın temyiz isteği; suçu işlemediğine, mahkumiyete yeter delil olmadığına ilişkindir. Sanık ...'nın temyiz isteği; suç işlemediğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay, sanık ..., eşinin katılan ... ile ilişkisi olduğunu öğrenmesi üzerine diğer sanık ... ile birlikte araçla katılanı evine götürmeyi teklif ederek araca binmesini sağladıkları ancak katılanı ... Mezarlığı'na götürüp burada katılanı darp etmek suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işledikleri, sanık ...'nın ise katılanlar ..., ..., ... ve ...'a yönelik silahla tehdit suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
IV. GEREKÇE
A.Sanıklar ..., ... hakkında cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;
1.Dosya kapsamında yer alan katılan ...'un değişmeyen beyanları, bu beyanları doğrulayan adli muayene raporu ve diğer tüm deliler birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların fikir ve eylem birlikteliği içerisinde hareket ederek katılanı hile ile araca bindirdikten sonra katılanı rızası dışında mezarlığa götürüp burada darp etmek suretiyle hürriyetini kısıtladıkları anlaşıldığından sanıkların temyiz sebepleri reddedilmiş ve kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, yargılama aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.
B.Sanık ...'nın katılanlar ..., ..., ... ve ...'a yönelik silahla tehdit suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;
1.Katılan ...'nun darp edildiğini öğrenen katılanın annesi ...., babası .... ile kardeşleri .... ve ...'ün katılan sanık ...'nin ikamet ettiği eve gelerek ellerindeki taşları atarak evin camlarını kırmaları üzerine sanık ...'nın kuru sıkı tabancayla katılanlara doğru yaklaşık 10 el ateş ederek zincirleme şekilde silahla tehdit suçunu işlediği anlaşıldığından kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2.Sanık, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz talebinde bulunmuş ise de temyiz dışı katılan sanık ...'nin, sanık ...'ın bulunduğu evin camlarını kırma eylemini oğlunun darp edilmesi üzerine haksız tahrik altında gerçekleştirdiği anlaşılmakla; haksız tahrike karşı haksız tahrik olmayacağından sanık ...'ın silahla tehdit suçundan cezalandırılması yoluna gidilirken haksız tahrik hükümleri uygulanmamıştır.
V. KARAR
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2021/402, K. 2024/103, 9 Ocak 2024 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama