Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/5293 K.2023/9483

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla uygulanan usul hükümleri temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 19.11.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 5464 sayılı Kanuna muhalefet suçundan dava açılmıştır. 2.Denizli 11.Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.03.2016 tarihli ve 2015/1286 Esas, 2016/312 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında açılan davanın reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan kurum vekili, herhangi bir temyiz nedeni belirtmemiştir.

III.OLAY V E OLGULAR

1.Dava konusu olay, madeni yağ toptan ticaretiyle uğraşan sanığın işyerinde kurdurduğu pos cihazlarıyla kendisine gelen kişilere herhangi bir mal satmadan komisyon karşılığında kredi kartlarından nakit para işlemi yaparken mal satmış gibi kredi kartı çıktıları alarak içeriği itibariyle yanıltıcı belge düzenlediği, böylece 5464 sayılı Kanun'a muhalefet suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2.27.10.2015 tarihli vergi tekniği raporunda, 2011-2012-2013 yıllarında bankalarca tahsis edilen pos cihazlarını amacı dışında kullanmak suretiyle pos tefeciliği yaptığı ve herhangi bir emtia satışı olmaksızın gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenlendiği tespit edilerek 05.11.2015 tarihinde suç duyurusunda bulunulmuştur.

3.Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 14.04.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 2011-2012-2013 yıllarını kapsayan tefecilik suçundan cezalandırılması istemi ile dava açıldığı, Denizli 5 Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/219 Esas sayılı dosyası ile sanık hakkında yapılan yargılama neticesinde tefecilik suçundan 31.03.2015 tarihinde mahkumiyet kararı verildiği, sanığın temyiz etmesi üzerine Yargıtay 9.Ceza Dairesinin 24.11.2020 tarihli 2020/4883 Esas, 2020/2212 Karar sayılı mahkumiyet onama kararı ile hükmün kesinleştiği anlaşılmıştır.

IV.GEREKÇE

Somut olayda işyerinde madeni yağ toptan ticaretiyle uğraşan sanığın buraya kurdurduğu pos cihazlarıyla kendisine gelen kişilere herhangi bir mal satmadan komisyon karşılığında kredi kartlarından nakit para işlemi yaparak tefecilik suçu işlediği ve bu işlemi yaparken mal satmış gibi kredi kartı çıktıları alarak içeriği itibariyle yanıltıcı belge düzenlediği iddia edilen olayda,

sanığın pos tefeciliği yaptığı yönünde 13.09.2014 tarihli ihbar üzerine başlatılan soruşturma ile dinlenen tanık beyanları ve ilgili bankalardan gelen hesap dökümleri üzerinde yapılan inceleme neticesinde 14.04.2014 tarihli iddianame ile 2011-2012-2013 yıllarında tefecilik suçunu işlediğinden bahisle hakkında dava açıldığı, Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/219 Esas sayılı dava dosyasında yargılanarak 31.03.2015 tarihinde tefecilik suçundan mahkumiyet aldığı,

sanığın hakkındaki mahkumiyet kararını temyiz etmesi üzerine Yargıtay 9.Ceza Dairesinin 24.11.2020 tarihli 2020/4883 Esas, 2020/2212 Karar sayılı onama kararı ile hükmün kesinleştiği, daha sonra aynı dönemlere ilişkin Denizli Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 05.11.2015 tarihli suç duyurusu ile 27.10.2015 tarihli vergi tekniği raporunda incelemeye alınan 2011-2012-2013 yıllarında bankalarca tahsis edilen pos cihazlarını amacı dışında kullanmak suretiyle pos tefeciliği yaptığı ve herhangi bir emtia satışı olmaksızın gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenlendiği tespit edildiği bildirilerek suç duyurusunda bulunulduğu,

tefecilik suçundan Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/219 Esas sayılı dava dosyasında daha önce yargılandığı gerekçesiyle 18.11.2015 tarihinde Ek Kovuşturmaya Yer Olmadığına Kararı verildiği, itiraz üzerine itirazın reddi kararı ile kararın kesinleştiği,

aynı döneme ilişkin 5464 sayılı Kanuna muhalefet suçundan 19.11.2015 tarihli iddianame ile açılan davaya konu eylemin aynı zamanda tefecilik suçunu oluşturması ve daha önce sanık hakkında aynı eylem nedeniyle tefecilik suçundan mahkumiyet kararı verilmiş ve kesinleşmiş olması nedeniyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin yedinci fıkrası uyarınca Mahkemece davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

V. KARAR