Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/8715 K.2023/3232

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kınık Cumhuriyet Başsavcılığının 21.10.2015 tarihli iddianamesiyle sanıklar hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır. 2. Kınık Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.06.2016 tarihli kararı ile sanıklar hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz istemi kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanıkların suçu tevil yollu ikrar ettiklerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay sanıkların katılana ait 509 numaralı taşınmaz üzerinde bulunan yolu katılanın rızası dışında kullanarak işgal ettikleri iddiasına ilişkindir. 2. Soruşturma aşamasında alınan teknik bilirkişi raporunda zeminde bulunan yolun kadastro paftasında yol olarak gözükmediğini yolun 509 numaralı parsel içerisinde kaldığı bildirmiştir. 3. Mahkemece yapılan keşifte alınan teknik bilirkişi raporunda 509 numaralı parselin doğu sınırından geçen kadastro paftasında tescilli herhangi bir yol bulunmadığını bildirmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık savunmaları, katılan beyanı, yapılan keşif, alınan bilirkişi raporları ve tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden sanıkların suç kasıtlarının bulunmadığına yönelik ilk derece mahkemesinin kabul ve uygulamasında hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR