Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/9386 K.2023/9453

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 28.11.2014 ve 21.09.2015 tarihli iddianameleri ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2.Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 4 yıl 6 ay hapis ve 140 TL adli para cezası ile mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine, mahkumiyet kararının dayanaksız ve hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay; suç tarihinden önce bir süre şikayetçi ile aynı işyerinde çalışan ve iş arkadaşı olan şüpheli ...'ün şikayetçinin Finansbank kredi kartını ele geçirerek üç farklı tarihte üç farklı ödeme işlemi yaparak kendisi tarafından kullanılan 0553 ***** 12 nolu cep telefonuna ait fatura ödemelerini gerçekleştirdiği, yine şikayetçiye ait Denizbank kredi kartı bilgileri ile arkadaşı olan Y.M'nin Avea telefon faturalarını yatırdığı iddiasına ilişkindir.

2.Avea yazısında; faturası ödenen hatlardan 507******92 nolu hattın Y.M adına kayıtlı olduğunu, 553*****12 nolu hattın sanık ... adına kayıtlı olduğunu, ödemelerin IVR sistemi ile yapıldığını bildirmiştir.

3.Y.M. "kendisine ait faturaları arkadaşı ...'ün yatırdığını" beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ...'ün katılan ile aynı iş yerinde çalıştığı, bu dönemde katılanın kart bilgilerini ele geçirdiği, önce kendisine ait 0553 *****12 nolu telefon hattının 80,25, 162,5, 515 TL lik faturalarını 25.12.2013, 16.01.2014 ve 04.12.2013 tarihlerinde telefon araması yaparak ödediği, ayrıca arkadaşı olan Y.M.'nin 507 ****** 92 numaralı telefon hattının 131,75 TL, 232,25 TL, 326,25 TL'lik faturalarını 21.03.2014 ve 19.03.2014 tarihlerinde yine telefon araması yaparak ödediği, anlaşılmakla; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı,

aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Sanık kurulan hükümde tekerrüre esas alınan Denizli 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/173 Esas ve 2009/608 Karar sayılı ilamında tekerrür hükümlerinin uygulanmadığı bu nedenle sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik koşullarının oluşmadığının gözetilmemesi Kanuna aykırı görülerek, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 322 inci maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde 2 numaralı bentte açıklanan nedenle Denizli 2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan tekerrüre ilişkin paragraftan " ikinci kez" ibaresinin çıkartılması suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,