Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2021/9938 K.2023/7218

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Hassa Cumhuriyet Başsavcılığının 14.05.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü madde ve fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Hassa Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz istemi sanığın kendisine ait taşınmaza duvar çektiğini gören D.B'nin mahkemece dinlenmediğine, tanıklarının olduğunu bildirmesine rağmen dinlenmediğine eksik araştırmayla karar verildiğine, kararın usûl ve Yasa'ya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay katılanın eşinden miras kalan 15 Kasım Mahallesi 203 ada 19 parsel üzerinde bulunan evde ikamet ettiği, taşınmaza komşu 28 nolu parselin sahibi sanığın katılana ait arsanın içerisine duvar örmek suretiyle oda çevirerek katılana ait taşınmazı işgal ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık savunması, tecavüzün edilen alanın miktarı (0,37 m²) ve tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden suç kastı bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında ilk derece mahkemesince verilen sonuç olarak isabetli bulunan beraat kararında hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR