Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2021/9949 K.2023/3832

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 27.09.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacıya ait 455 adet telefona 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçu kapsamında 22.02.2013 tarihinde elkonulduğunu, yapılan yargılama neticesinde beraatine ve elkonulan malların iadesine karar verildiğini belirtmiş, bu kapsamda telefonlara elkonulmasından kaynaklanan 335.377,27 TL maddi tazminatın elkoyma tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte ödenmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 07.09.2018 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın süresinde açılmadığını, yetki, mükerrer dava ve vekaletnamede tazminat davası için özel yetki bulunup bulunmadığı bakımından araştırma yapılması gerektiğini, davacının maddi zararının ispatlanmadığını, talep edilen tazminat miktarının fahiş olduğunu ve davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

3. Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.09.2019 tarihli ve 2018/417 Esas, 2019/288 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 01.06.2020 tarihli ve 2019/5000 Esas, 2020/1238 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 29.11.2021 tarihli tebliğnamesi ile temyiz istemlerinin esastan reddini talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Davacı vekilinin temyiz istemi; elkonulan telefonların değerlerinin yanlış hesaplanması neticesinde hükmedilen tazminatın çok düşük olduğuna ilişkindir.

2. Davalı vekilin temyiz istemi; davanın reddi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde "Davacı ... hakkında 5607 sayılı Yasaya Aykırılık suçundan Antalya Cumhuriyet Başsavcılığınca başlatılan soruşturma kapsamında 22/02/2013 tarihinde 455 adet bataryalı cep telefonuna elkonulduğu, yapılan elkoyma işleminin Antalya 7. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 23/02/3013 tarih ve 2013/288 Değişik İş sayılı Kararı ile onandığı, davacı hakkında müsnet suçtan Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesi'ne kamu davası açıldığı, anılan Mahkeme'nin 07/10/2013 tarih ve 2013/221 Esas, 2013/695 Karar sayılı ilamı ile davacının atılı suçtan beraatine karar verildiği, verilen beraat kararının Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin 25/12/2017 tarih ve 2015/16421 Esas, 2017/11034 Karar sayılı kararı ile aynı tarihte kesinleştiği, kesinleşmenin tebliğine dair şerh bulunmadığı,

Maliye Bakanlığı tarafından mahkememize gönderilen cevapta, davacının açtığı başka bir tazminat davasının bulunmadığının bildirildiği anlaşılmıştır.

Kuruma yazılan yazıya verilen yanıtta el konulan emtiaların 26/06/2018 tarihinde davacıya teslim edildiği bildirilmiştir.

Dosya üzerinde haksız olarak el konulan ve teslim edilen telefonların bu süre zarfındaki değer kaybına ilişkin bilirkişi incelemesi yapılmış olup bu bilirkişi raporunda belirtildiği şekilde davacının maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 160.665,244 TL maddi tazminatın teslim tarihindeki telefonların güncel değerine göre hesaplama yapıldığından teslim tarihi olan 26/06/2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte hazineden alınarak davacıya verilmesine, fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Teslim tarihine göre zarar miktarı belirlendiğinden yasal faizinde teslim tarihinden itibaren başlaması gerektiği sonucuna varılmıştır." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/221 Esas - 2013/695 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacıya ait 455 adet telefona 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçu kapsamında 22.02.2013 tarihinde elkonulduğu, yapılan yargılama sonunda davacının beraatine ve el konulan malların iadesine hükmedildiği, hükmün 25.12.2017 tarihinde kesinleştiği, elkoyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 inci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı anlaşılmıştır.

A. Davalı vekilinin temyiz sebeplerine yönelik olarak

1. Davacıya ait telefonlara 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçu kapsamında elkonulduğu ve yapılan yargılama neticesinde davacının beraatine hükmedilerek elkonulan malların iadesine karar verildiği gözetildiğinde, haksız elkoyma nedeniyle tazminat hakkının doğduğu ve davanın reddini gerektirir bir nedenin bulunmadığı anlaşılmakla, davalı vekilinin bu hususa ilişkin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

2. Davacıya ait elkonulan telefonların elkoyma tarihi ile iade kararının kesinleştiği tarih arasındaki değer kaybının hesaplanarak, bu kaybın elkoyma tarihindeki Merkez Bankası Amerikan doları kuru üzerinden Türk Lirasına çevrilmesi suretiyle maddi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacı lehine fazla tazminata hükmedilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Davacı vekilinin temyiz sebeplerine yönelik olarak

1. Davacı lehine fazla tazminata hükmedilmesi bozma nedeni yapılmakla eksik tazminata hükmolunduğuna ilişkin davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

2. Dava dilekçesinde talep edilen tazminat miktarına elkoyma tarihinden itibaren faiz işletilmesi talep edilmesine rağmen, mahkemece hükmedilen tazminata malların iade tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmesi suretiyle taleple bağlılık ilkesine aykırı hareket edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (A.2) ve (B.2) paragraflarında açıklanan nedenlerle davalı vekilinin ve davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 01.06.2020 tarihli ve 2019/5000 Esas, 2020/1238 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,