Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/2625 K.2024/860

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 26.12.2007 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.05.2009 tarihli ve 2008/25 Esas, 2009/632 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan yeterli delil bulunmadığından beraatine karar verilmiştir.

3. Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.05.2009 tarihli ve 2008/25 Esas, 2009/632 Karar sayılı kararının o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 05.11.2013 tarihli ve 2011/15881 Esas, 2013/11041 Karar sayılı kararı ile "...sanıkların müştekiyi, çalınan kuşlarının yerini öğrenmek ve hırsızlığı müştekinin yapıp yapmadığını sorgulamak için evlerine götürdüklerinin anlaşılması karşısında, sanıkların müştekiye yönelik haksız tahrik altında zorla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işledikleri gözetilmeden, eksik ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,.." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.06.2014 tarihli ve 2014/259 Esas, 2014/745 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddenin birinci fıkrası ile 62 nci maddenin birinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanunun 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetime tabi tutulmasına karar verilmiştir.

5. Sanık, Ankara 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2020 tarihli ve 2019/193 Esas, 2020/243 Karar sayılı kararı ile Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hükmün 10.04.2018 tarihinde işlenen suça istinaden 5 yıl hapis cezasına mahkum edilmiş ve kararın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar veren mahkemeye ihbarına karar verilmiştir.

6. Ankara 36. Asliye Ceza Mahkemesinin ihbarı üzerine açıklanması geri bırakılan hüküm, Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2022 tarihli ve 2021/1566 Esas, 2022/137 Karar sayılı kararı ile açıklanarak; sanık hakkında 5237 sayılı Kanunun 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddenin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi bir sebebe dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın evlerinin kümesinde 12 adet güvercinin çalınması üzerine, araştırmak için dava dışı sanık Doğan ile dışarıya çıktığı, polislerin de hırsızlık olayını duyduktan sonra çevrede araştırma yaparken bir şahsın önlerinden kaçtığı ancak yakalayamadığı, sanık ... ve dava dışı Doğan'ın müştekiyi cadde üzerinde yakaladığı, müştekiyi eve getirerek güvercinlerin yerini ve çalanın müşteki olup olmadığını öğrenmek istediği, müştekinin kendisinin çalmadığını beyan ettiği, sanıkların müştekiyi evlerinde tuttuğu ve dövdükleri, bu suretle sanığın atılı cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Kolluk görevlilerince hazırlanan 19.11.2007 tarihli teşhis ve yakalama tutanakları dosyada mevcuttur.

3. Müşteki hakkında alınan 19.11.2007 ve 12.12.2007 tarihli raporlarda basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte kesilerin olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Yargıtay Cumhuriyet savcısının sanığın atılı suçu birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi karşısında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b) bendine yer verilmediği hususlarının gözetilmediğine yönelik Tebliğname görüşü yönünden;

Sanığın üzerine atılı suçu dava dışı Doğan Yetiş ile birlikte birden fazla kişi ile birlikte işlemeleri karşısında, temel hapis cezasının belirlenmesinde 109 uncu maddenin üçüncü fıkrasının b bendinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığı dikkate alındığında bozma nedeni yapılamadığından, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (b) bendinin uygulanması gerektiğine yönelik Yargıtay Cumhuriyet Savcısının tebliğnamedeki bu yöndeki görüşüne iştirak edilmemiştir.

2. Sanığın temyiz talebi yönünden; Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR