Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/3188 K.2023/3732

Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan, neticeten hükmolunan 2.000,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının ve sanık ... hakkında yaralama suçundan, neticeten hükmolunan 3.000,00 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet kararının tür ve miktar itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık ... hakkında gene güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanıklar hakkında Yatağan Cumhuriyet Başsavcılığının 01.10.2014 tarihli iddianamesiyle mala zarar verme ve yaralama suçlarından dava açılmıştır.

2. Yatağan Asliye Ceza Mahkemesinin 20.01.2015 tarihli kararıyla sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 170 nci maddesinin birinci fıkrasının c bendi, 62 nci maddesi ve 50 nci maddesinin birinci fıkrasının a bendi uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 151 nci maddesinin birinci fıkrası ile 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sanık ... hakkında aynı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları, 62 nci maddesi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıkların temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan ve sanık ... hakkında yaralama suçundan kurulan hükümler yönünden

Hükümlerin tür ve miktar itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulundukları anlaşılmakla, sanıkların temyiz isteklerinin reddine ilişkin ek karar usul ve yasaya uygun görülmekle onanmasına karar vermek gerekmiştir.

B. Sanık ... hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan kurulan hüküm yönünden

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 170 inci maddesinin birinci fıkrasının c bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 20.01.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

A. Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan ve sanık ... hakkında yaralama suçundan kurulan ek karar yönünden; Gerekçe bölümünde A bendinde açıklanan nedenle Yatağan Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.03.2015 tarihli ek kararına yönelik sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık ... hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan kurulan hüküm yönünden;

Gerekçe bölümünde B bendinde açıklanan nedenle Yatağan Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2015 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,