Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/3560 K.2024/4365

Hekimhan Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.11.2020 tarihli kararı ile hükümlü hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün itiraz edilmeksizin 07.05.2021 tarihinde kesinleşmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 03.06.2022 tarihli ve 2021/24290 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.06.2022 tarihli ve KYB-2022/85932 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.06.2022 tarihli ve KYB-2022/85932 yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, adı geçen sanığın hükümlü olarak bulunduğu Sivas Kadın Açık Ceza İnfaz Kurumundan 11/08/2019 tarihinde firar etmesi eylemine ilişkin olarak, Hekimhan Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 22/10/2019 tarihli ve 2019/530 soruşturma, 2019/137 Esas, 2019/134 sayılı iddianame ile açılan dava üzerine Hekimhan Asliye Ceza Mahkemesince yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmiş ise de, sanığın yargılamaya konu eylemi hakkında daha önceden Sivas Cumhuriyet Başsavcılığının 19/09/2019 tarihli ve 2019/11484 soruşturma, 2019/4141 Esas,

2019/3198 sayılı iddianamesi ile sanık hakkında açılan dava üzerine yapılan yargılama neticesinde Sivas 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/11/2019 tarihli ve 2019/280 Esas, 2019/129 sayılı kararı ile mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde yer alan, “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” şeklindeki düzenleme gereğince mükerrer açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. İnceleme konusu Hekimhan Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/185 Esas ve Sivas 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/280 Esas sayılı dosyalarında dava konusu olay, hükümlünün 11.08.2019 tarihinde açık ceza infaz kurumundan firar etmesine ilişkindir. Her iki dosyada hükümlü hakkında mahkumiyet karar verilmiştir.

3.5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin, inceleme konusu ile ilgili olan yedinci fıkrası;

"...

(7) Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.

...”

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün aynı tarihli ve konulu eylemi nedeniyle, karar ve kesinleşme tarihleri daha sonra olan Hekimhan Asliye Ceza Mahkemesinin 04.11.2020 tarihli ve 2019/185 Esas, 2020/ 2766 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin yedinci fıkrası uyarınca açılan mükerrer davanın reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Hekimhan Asliye Ceza Mahkemesinin 04.11.2020 tarihli ve 2019/185 Esas, 2020/ 2766 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, yürütülen mükerrer davanın, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin yedinci fıkrası uyarınca REDDİNE, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedenine göre mahkemece hükmedilen bu CEZANIN KALDIRILMASINA,