Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/4039 K.2023/5565

Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Keşan Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 15.09.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'un (6136 sayılı Kanun) 13 üncü maddesinin üçüncü fıkrasına aykırılık suçundan dava açılmıştır.

2. Keşan Asliye Ceza Mahkemesinin 11.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca mahkumiyet kararı verilmiştir. 3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 07.04.2022 tarihli ilamıyla; hükmün suç vasfı değişikliği nedeniyle önödeme ve basit yargılama usulü yönünden bozulmasına karar verilmiştir. 4. Keşan Asliye Ceza Mahkemesinin 29.06.2022 tarihli kararı ile ön ödeme gerçekleştirilmemesi nedeniyle genel hükümlere göre mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanık hakkında uyuşturucu ve uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan başlatılan soruşturma kapsamında Keşan Sulh Ceza Mahkemesinin 25.08.2015 tarih ve 2015/871 değişik iş sayılı kararı ile sanığın evinde yapılan aramada 24 adet fişek ele geçirildiği iddiasına ilişkindir. Yukarıda bahsedilen mahkeme kararları dosya içerisindedir.

IV. GEREKÇE

Olaylar ve olgular bölümünde belirtilen hususlar ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; 07.04.2022 tarihli ilamda da belirtildiği üzere, sanığa ait ikamette yapılan aramada 24 adet yasak nitelikte ve vahim olmayan fişek bulunduğu anlaşılmış, sanık hakkında eylemine uyan 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin dördüncü fıkrası yerine aynı Yasanın 13 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca mahkumiyetine hükmedilmesinde hukuka uygunluk görülmemiştir.

V. KARAR