Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/4165 K.2024/1885

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Beyşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 21.05.2019 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dava açılmıştır. 2.Beyşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.09.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine dair karar verilmiştir. 3. Cumhuriyet savcısı ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusu üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 26.05.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün kaldırılmasına, sanığın kişiyi atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteği; sanık lehine haksız tahrik koşulları oluşmadığı halde haksız yere cezasından indirim yapıldığına, somut olayda takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasının da hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. 2. Sanığın temyiz isteği; bölge adliye mahkemesi kararının eksik inceleme ile verildiğine, hukuka aykırı olduğuna, ilk derece mahkemesi tarafından oğlu olan tanığın dinlenmesi sonucu verilen beraat kararının yerinde olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, sanığın işinden çıkıp evine doğru gelirken, eşi olan mağdurenin yabancı bir otomobilden indiğini gördüğü ve çok sinirlendiği, mağdurenin eve girmesinden kısa süre sonra sanığın eve girdiği, mağdureye hangi arabadan indiğini sorduğu, mağdurenin ise çalıştığı tekstil fabrikasında mesaiye kaldığını söylediği, sanığın eşi olan mağdurenin hal ve hareketlerinden kuşkulandığı için mağdurenin kullandığı telefonu isteyerek patronunu aramak istediği, mağdurenin telefonu sanığa vermediği, sonrasında sanığın mağdureyi başörtüsünden tutarak zorla evden ve binadan çıkararak evlerinin yakınındaki mezarlığın yanına götürdüğü ve bu suretle atılı suçun işlendiği iddiasına ilişkindir.

2. 24.04.2019 tarihli ve 22.05 zamanlı olay tutanağına göre mezarlık içerisinde bir bayan şahsın darp edildiği ihbarı üzerine olay yerine gidilmiş, yaralı bir bayan şahıs ve 2 erkek görülmüş, sağ gözünde şişlik ve kızarıklıkları olan yaralı şahsın Sevgi Baş, kendisini darp eden erkek şahsın ... ve olay yerinde bulunan oğlu ...'ın olduğunu beyan etmiş, mağdure, şahıs ile arasında tartışma olduğunu ancak şikayetçi olmadığını beyan ettiği belirtilmiştir.

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mağdurenin şikayetçi olmaması ve iddianın şüphe boyutunda kalması nedeniyle sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, sanığın eşi olan mağdureye yönelik cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği sabit olduğu gerekçesiyle mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Olay günü, sanığın işinden çıkıp evine doğru gelirken, eşi olan mağdurenin yabancı bir otomobilden indiğini gördüğü ve çok sinirlendiği, mağdureye hangi arabadan indiğini sorduğu, mağdurenin ise çalıştığı tekstil fabrikasında mesaiye kaldığını söylediği, sanığın eşi olan mağdurenin hal ve hareketlerinden kuşkulandığı için telefonunu isteyerek patronunu aramak istediği, mağdurenin telefonu sanığa vermediği sonrasında atılı suçun işlendiği anlaşıldığından Mahkemenin kabulünde ve haksız tahrik uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiş, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrasındaki takdiri indirim nedenlerinin uygulanmasında hukuka aykırılık görülmediğinden katılan Bakanlık vekilinin itirazları reddedilmiştir.

B.Olay ve olgular bölümünde belirtilen hususlar, kamera kaydı çözümleme tutanağı, adli muayene raporu ve dava dosyası kapsamındaki tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi neticesinde, sanığın üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediğine yönelik Mahkemenin suçun sübutu ve kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı,

vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan Bakanlık vekilinin ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 26.05.2021 tarihli kararında sanık ve katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,