Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/4350 K.2023/9153

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Emirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 26.07.2018 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'un (5237 sayılı Kanun) 154/2,44,58,53. maddeleri uyarınca kamu davası açılmıştır.

2.Emirdağ Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.04.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3.Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 10.11.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan ... Hazinesi vekilinin istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154/1,62, 50/1-a, 52/2-4, maddeleri uyarınca hapis cezasından çevrili 6000 TL ve doğrudan verilen 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi sanık hakkında dava açıldığı tarihte 3091 sayılı Kanun'da tanımlı suçun oluşması için iki men kararının verilmesi gerektiğine ilk derece mahkemesince beraat verildiği tarihte sanık hakkında bir men kararının bulunduğu, suç tarihinde suçun unsurlarının oluşmadığı sabit iken sanık hakkında kazanılmış hakkı ve lehe kanun hükümleri görmezden gelinerek verilen mahkumiyet kararının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay sanığın ... Köyü yoluna bina yaparak tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Emirdağ Kaymakamlığı tarafından 27.09.2016 tarihinde sanığın tecavüz eylemi nedeniyle, birinci men kararı verildiği, 18.10.2016 tarihinde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'u 154 üncü maddesinin ikinci fıkrasına maddesi yönünden soruşturma yapılması için Emirdağ Cumhuriyet Başsavcılığı'na ihbarda bulunulduğu,

sanığın köy yoluna tecavüzü sabit görülerek Mahkememizin 2016/556 Esas sayılı dosyasında sanığın 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle, 154 üncü maddesinin birinci fıkrası yönünden mahkumiyetine karar verildiği görülmekle, mahkememizin iş bu dosyasının incelenmesinde sanık hakkında iddia olunan tecavüz eylemi için.

Emirdağ Kaymakamlığı tarafından verilmiş ikinci kez men kararının bulunmadığı görülmekle, sanığın üzerine atılı 3091 sayılı Kanunun 15 inci maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan suçun oluşması için.

Emirdağ Kaymakamlığı tarafından verilmiş ikinci kez men kararının bulunması gerektiği anlaşılmakla, suçun unsurları itibari ile oluşmadığı, sanığa yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması nedeniyle sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Dosya kapsamına göre; sanığın köy yoluna 3,30 metrekare tecavüz ettiği suç duyurusu yapılan Emirdağ Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/550 Esas sayılı dava dosyasındaki yapılan keşifte alınan Fen Bilirkişi raporu ile sabit olduğu, sanığın temadi eden eylemi nedeniyle suç duyurusu yapılan dava dosyasındaki iddianame tarihi olan 10.11.2016 tarihinden sonra tecavüzüne devam ettiği, ilk iddianame ile hukuki kesintinin oluştuğu, sanığın dairemizce alınan savunmasında da tecavüzü sonlandırmadığını beyan etmesi karşısında, sanığın üzerine atılı köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmaza tecavüz suçunu işlediğinin sabit olduğu anlaşıldığından mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Anayasa Mahkemesi'nin, 02.08.2022 gün ve 31911 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 21.04.2022 gün ve 2020/87 Esas, 2022/44 Karar sayılı kararı ile.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddenin (d) bendinde yer alan " ... kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış... " ibaresinin "... seri muhakeme usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması ve yargılama konusu suçun seri muhakeme usulüne tabi olması karşısında sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 250 nci maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet başsavcılığına tevdi edilmesinde zorunluluk bulunması gerekmesi nedeniyle karar hukuka aykırı

bulunmuştur.

V. KARAR