Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/5251 K.2024/4638

Bakırköy 31. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.06.2018 tarihli ve 2018/284 Esas, 2018/362 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 10 ay hapis ve 375,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 11.09.2018 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 04.08.2022 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.10.2022 tarihli ve KYB-2022/112041 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.10.2022 tarihli ve KYB-2022/112041 sayılı Kanun yararına bozma isteminin; “ sanık hakkındaki hükmün açıklanmasına yönelik yargılama sırasında sanığın bilinen adresine gönderilen tebligatın anılan adreste tanınmadığından bahisle bila tebliğ iade edilmesi üzerine, sanığın usulüne uygun şekilde tebliğ edilen davetiye ile duruşmaya davet edilerek savunması alınmaksızın, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle hükmün açıklanmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Hükümlü hakkında Bakırköy 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2008 tarihli ve 2008/378 Esas, 2008/727 Karar sayılı kararı ile 10 ay hapis ve 375,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl süre ile denetime tâbi tutulmasına dair kararının 06.02.2009 tarihinde itirazın reddi kararı üzerine kesinleştiği, hükümlünün deneme süresi içinde, 05.07.2012 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, hakkındaki hükmün açıklanarak 10 ay hapis ve 375,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 20.11.2020 tarihli ve 2019/2 Esas, 2020/3 Karar sayılı kararında vurgulandığı üzere.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereği gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsendiği, muhatabın bilinen en son adresine çıkarılan tebligatın iade edilmesi veya Merkezî Nüfus İdaresi Sisteminde (MERNİS) kayıtlı adresinin bilinen adresten farklı olması hâlinde MERNİS adresine “MERNİS” şerhi düşülerek 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebligat çıkartılması gerekmektedir.

Sanığın dosyada bilinen adresi ile MERNİS adresinin aynı olması halinde Mahkemece öncelikle 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrası esas alınarak gerekçeli kararın tebliği yoluna gidilmesi, bu şekilde tebligat girişiminin neticesiz kalması durumunda aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası esas alınarak "MERNİS" şerhi düşülmek suretiyle kararın tebliğe çıkarılması gerekmektedir.

3. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; hükümlü hakkında önceden verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlediği belirtilerek mahkemeye ihbarda bulunulması üzerine, duruşma açılarak sanığa usulüne uygun olarak davetiye tebliğinden sonra varsa diyecekleri sorularak hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, hükümlünün bilinen ve aynı zamanda MERNİS'te kayıtlı olan adresine çıkartılan tebligatın tanınmadığından bahisle iade edilmesi üzerine 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrası esas alınarak gerekçeli kararın tebliği yoluna gidilmeyip savunması alınmadan karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR