Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/558 K.2024/2083

Keskin Asliye Ceza Mahkemesinin,19.11.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 251 inci maddesi üçüncü fıkrası uyarınca 4 ay 18 gün l hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun’un 58 inci maddesi gereği ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği, söz konusu kararın, itiraz edilmeksizin 09.02.2021 tarihinde kesinleştiğine ilişkin kesinleştirme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 09.11.2021 tarihli ve 2021/4111 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.12.2021 tarihli ve KYB-2021/140223 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.12.2021 tarihli ve KYB-2021/140223 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, Keskin Asliye Ceza Mahkemesince sanık hakkında açılan davanın basit yargılama usulüne tabi olarak yürütüldüğü, sanık hakkında verilen 4 ay 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin karara, sanığın süresinde itiraz ettiğinin anlaşıldığı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 252/2. maddesinde yer alan ''İtiraz üzerine hükmü veren mahkemece duruşma açılır ve genel hükümlere göre yargılamaya devam olunur.

Taraflar gelmese bile duruşma yapılır ve yokluklarında 223 üncü madde uyarınca hüküm verilebilir. Taraflara gönderilecek davetiyede bu husus yazılır. Duruşmadan önce itirazdan vazgeçilmesi hâlinde duruşma yapılmaz ve itiraz edilmemiş sayılır.'' şeklindeki düzenleme karşısında, hükmü veren Mahkeme tarafından itiraz üzerine duruşma açılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.

2. 5271 sayılı Kanun'un 252 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ;

"(1) 251 inci madde uyarınca verilen hükümlere karşı itiraz edilebilir. Süresi içinde itiraz edilmeyen hükümler kesinleşir.

(2) İtiraz üzerine hükmü veren mahkemece duruşma açılır ve genel hükümlere göre yargılamaya devam olunur. Taraflar gelmese bile duruşma yapılır ve yokluklarında 223 üncü madde uyarınca hüküm verilebilir. Taraflara gönderilecek davetiyede bu husus yazılır. Duruşmadan önce itirazdan vazgeçilmesi hâlinde duruşma yapılmaz ve itiraz edilmemiş

sayılır..” şeklinde düzenlenmiştir.

3. Somut olayda. Sanık hakkında mahkemesince 5271 sayılı Kanun'un 251 nci maddesi uyarınca basit yargılama usulü uygulandığı anlaşılmıştır Sanık hakkında verilen bu hükmün aynı Kanun'un 252 nci maddesi uyarınca itiraz yoluna tabi olduğu anlaşılmıştır. Sanığa gerekçeli kararın bulunduğu ceza infaz kurumu aracılığıyla 04.01.2021 tarihinde usulüne uygun tebliğ edildiği anlaşılmıştır.

Sanığın 05.01.2021 tarihli dilekçesi ile hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulama koşulları oluşmadığından bahisle 5271 sayılı Kanun'un 252 nci maddesi birinci fıkrası uyarınca hükme itiraz niteliğinde dilekçe verdiği anlaşılmakla mahkemesinin aynı maddenin ikinci fıkrası uyarınca itiraz üzerine duruşma açılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin hükme dair kesinleşme şerhi düzenlendiği ve sanığın itirazı hakkında ise hukuki değerden yoksun 09.02.2021 tarihli ek karar ile red kararı verildiği belirlenmiştir.

Sanık hakkındaki söz konusu kararın itiraz üzerine usulüne uygun şekilde kesinleşmediği bu sebeple ve olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR