Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/6037 K.2024/8344

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında çocukları dilencilikte araç olarak kullanma suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 08.11.2019 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan iki kez 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (f) bendi uyarınca, dilencilik suçundan 5237 sayılı Kanun' un 229 uncu maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca cezalandırılması talebiyle dava açılmıştır.

2.Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.12.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında çocukları dilencilikte araç olarak kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 229 uncu maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine ve tekerrür hükmünün uygulanmasına, sanığın 20.10.2019 tarihli eylemi bakımından kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi uyarınca 4 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine ve tekerrür hükmünün uygulanmasına,

sanığın 16.10.2019 tarihli eylemi nedeniyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine, basit yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) bendi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile mahkumiyetine ve tekerrür hükmünün uygulanmasına karar verilmiştir.

3.Bu karara karşı Cumhuriyet savcısı ve sanığın istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 10.09.2020 tarihli kararı ile; "...1-Her ne kadar sanık hakkında 16/10/2019 tarihindeki eylemi nedeniyle "Cebir Tehdit ve Hile Kullanarak Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma" suçundan sanığın Beraatine karar verilmiş ise de, dosya arasındaki mağdur anlatımlarını doğrulayan tanık anlatımları göz önüne alındığında mağdur beyanlarına neden itibar edilmediği hususu da tartışılmadan yetersiz gerekçe ile sanığın 16/10/2019 tarihli mağdura yönelik eyleminden dolayı beraat hükmü kurulması,

2-İddianame kapsamı müşteki ve tanık anlatımları ve dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde sanığın mağdura yönelik birden çok kez hürriyetten yoksun kılma suçu işlediği iddia olunmasına rağmen sanık hakkında TCK 43. Maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun kararda tartışılmaması,

3-Sanık hakkında16/10/2019 tarihli eylemi nedeniyle "Hürriyetin Yoksun Kılma" suçundan dava açılmış olmasına rağmen iddianame kapsamında yer alan "Hürriyetten Yoksun" kılma suçundan Beraat verilip iddianamede anlatılmayan "Yaralama" suçundan mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle tek eylemden iki ayrı hüküm kurulması,

4-Mağdurun Beden ve Ruh bakımından kendisini savunup savunamayacağı hususunda Adli Tıp Kurumu İlgili İhtisas Dairesinden rapor alınmadan dosya içerisindeki "%50 özürlüdür" şeklindeki raporu ile yetinilerek eksik araştırma ile sanık hakkında TCK 86/3-b maddesiyle ceza arttırımı yapılması hususları,..." bozmayı gerektirdiği şeklindeki gerekçeyle ilk derece mahkemesi hükümlerinin bozulmasına karar verilmiştir.

4.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 10.09.2020 tarihli bozma kararı üzerine Küçükçekmece 23. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.11.2021 tarihli kararı ile sanığın, çocukları dilencilikte araç olarak kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun' un 229 uncu maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile mahkumiyetine, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (f) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 17.03.2022 tarih ve 2022/455 Esas, 2022/534 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'ın temyiz sebepleri; atılı suçu işlemediğine, kamera kaydı bulunmadığına, kendisine müdafii tayin edilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın %50 özürlü olan mağduru ele geçirilemeyen bıçak ile tehdit ederek Opet Benzinliğin yakınındaki bir yere götürerek darp ettiği, ellerini ve ayaklarını bağlayarak hürriyetini kısıtladığı, sanığın lavaboya gitmesi üzerine mağdurun ipleri çözerek kaçtığı, ertesi gün sanığın mağduru yine sokakta bulduğu ve bıçak ile tehdit ederek Armoni Parkın bulunduğu cadde üzerine götürerek hürriyetini kısıtladığı ve dilendirdiği, Florya'daki ... Paşa parkında da mağdura zorla dilendiricilik yaptırdığı iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince, sanığın, silahtan sayılan bıçakla, çocuğa karşı, zincirleme şekilde, cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği ve mağdur çocuğu dilencilikte araç olarak kullandığı sabit kabul edilerek atılı suçlardan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve çocukları dilencilikte araç olarak kullanma suçları yönünden İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı kabul edilmiş ve istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A.Sanık hakkında çocukları dilencilikte araç olarak kullanma suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinde verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan “...temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

B.Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

1.Dava dosyası içeriği, mağdurun beyanları, müşteki beyanı, tanık anlatımları, Adli Tıp Kurumu raporu, olayın kolluğa intikal şekli, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın davaya konu eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin ilk derece mahkemesinin kabulünde isabetsizlik görülmediğinden, sanığın, atılı suçu işlemediğine, kamera kaydı bulunmadığına, kendisine müdafii tayin edilmediğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

A.Sanık hakkında çocukları dilencilikte araç olarak kullanma suçundan kurulan hüküm yönünden,

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B.Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden,

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 17.03.2022 tarih ve 2022/455 Esas, 2022/534 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,