Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/6096 K.2023/1600

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 09.03.2020 tarihli ve 2019/1943 Esas, 2022/1793 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Ankara 35. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.03.2018 ... ve 2017/359 Esas 2018/727 Karar sayılı hükmü ile 5464 sayılı Yasaya aykırılık suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 16.06.2022 tarihli ve 2019/1943 Esas, 2022/1793 Karar sayılı kararı ile mahkumiyet hükmünü kaldırıp sanık hakkında 5464 sayılı Yasaya muhalefet suçundan ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. 3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 01.09.2022 tarihli ve 2019/1943 Esas, 2022/1793 Karar sayılı ek kararı ile katılan Kurum vekilinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Kurum vekilinin temyiz istemi; sanığın cezalandırılmasına ve ek kararın kaldırılmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama konusu suç yönünden katılan Kurum’un suçtan zarar gören sıfatının bulunmadığı bu itibarla 5271 sayılı Kanun’un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca mezkûr suçtan açılan kamu davasına katılma hakkının ve aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği bu suçtan kurulan hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, şikayetçi Kurum vekilinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR