Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2022/797 K.2024/1549

İlk Derece Mahkemesi'nce verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; karar tarihi itibariyle temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Elmadağ Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23.06.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan dava açılmıştır. 2. Elmadağ Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 13.04.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan beraat kararı verilmiştir. 3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesi'nin, 31.01.2018 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir. 2. Sanık müdafiinin temyiz isteği; suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanığın tanıma yoluyla nüfusuna kaydettirdiği 6 yaşındaki Tamer'in kanuni temsilcisi olan katılan ...'nın bilgisi ve rızası dışında evinde tutarak çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunu işlediği iddiasına ilişkindir. Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesi'nin Kabulü

Olay tarihinde; çocuğun velayetini anne ya da babaya verildiğine dair bir mahkeme kararının bulunmaması, sanığın çocuğu almasına katılanın izin verdiği anlaşılmakla; suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi'nin Kabulü

Sanığın, çocuğun evlilik dışı tanıma yoluyla babası olduğu, çocuk üzerinde velayet hakkının bulunmadığı, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'na göre evlilik dışı doğan çocukların velayetinin kanun gereği annede olması sebebiyle sanığın velayet hakkı bulunmadığından velayet hakkının kaldırılmasının söz konusu olamayacağı, bu nedenle eylemin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturacağı kabul edilerek cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 234 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçu özgü suçlardandır. Bu suçlar ancak velayet yetkisi elinden alınmış olan ana veya baba ya da üçüncü derece dahil kan hısmı olan kişilerdir.

Somut olayda, baba olan sanığın her ne kadar velayet yetkisi elinden alınmış değilse de, çocuğun 3. dereceye kadar olan kan hısımları içerisinde yer alması karşısında, sanığın gayri resmi birlikteliğinden olan ve tanıma yoluyla nüfusuna kaydettirdiği Tamer'in kanuni temsilcisi olan ...'nın rızası dışında evinde tuttuğu olayda fiilin 5237 sayılı Kanun'un 234 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR