Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/1016 K.2024/7057

Antalya

25. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.03.2014 tarihli ve 2013/954 Esas, 2014/285 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 171 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, bu karann 18.04.2014 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle Antalya

25. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.01.2020 tarihli ve 2019/1029 Esas, 2020/11 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanarak 5237 sayılı Kanun'un 171 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve Cumhuriyet savcısının istinaf talebinin süre yönünden reddi üzerine de 27.10.2020 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 14.03.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.03.2023 tarihli ve KYB-2023/31959 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.03.2023 tarihli ve KYB-2023/31959 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Taksirle yangına neden olma suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 171/1-a ve 62/1. maddeleri gereğince 2 ay 15 giin hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Antalya (Kapatılan)

8. Sulh Ceza Mahkemesinin 28/03/2014 tarihli ve 2013 954 esas, 2014/285 sayılı kararının 18/04/2014 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 21/03/2018 tarihinde işlediği Cumhurbaşkanına hakaret suçundan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, hakkındaki hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 171/1-a ve 62/1 maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Antalya

25. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/01/2020 tarihli ve 2019/1029 esas, 2020/11 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi. Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 02/03/2020 tarihli ve 2019/22596 esas, 2020 10643 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun ön ödemeyi düzenleyen 75. maddesinin 02/12/2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmi Gazete'deyayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12. maddesi ile değiştirilerek sanık üzerine atılı bulunan 5237 sayılı Kanun'un 171. maddesinde tanımlanan suçun ön ödeme kapsamında kaldığı ve karar tarihi itibariyle 6763 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 75. maddesinin yürürlükte olduğu,

atılı suçun ön ödeme kapsamına alınması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 75/3. maddesi yollaması ile 75/2. maddesi gereğince sanığın ön ödeme hükümlerini yerine getirmesi halinde hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekeceği cihetle, Mahkemesince sanığa usulüne uygun şekilde ön ödeme ihtarı yapılıp, sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekliği gözetilmeksizin, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir," şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümden önce 02.12.2016 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 12 nci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 75 inci maddesi değiştirilerek uzlaştırma kapsamındaki suçlar hariç olmak üzere, yalnız adli para cezasını gerektiren veya kanun maddesinde öngörülen hapis cezasının yukarı sının altı ayı aşmayan suçlar ön ödeme kapsamına alınmış olmakla;

genel güvenliği taksirle tehlikeye sokma suçunun 5237 sayılı Kanun'un 75 inci maddesi kapsamına girip ön ödemeye tabi bulunduğu cihetle Mahkemece, hükümlüye ön ödeme ihtarı yapılıp sonucuna göre karar verilmesinde zorunluluk bulunması gerektiğinin gözetilmemesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Antalya