KÜNYE
8. Ceza Dairesi 2023/1785 E., 2025/773 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Şubat 2025
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Sayısı
- 2022/486 E., 2022/969 K.
- Suç
- Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
- Hüküm
- Mahkûmiyet
- Tebliğname görüşü
- Onama
Karar Metni
563 kelime·3 dk okuma·7 bölüm
Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. Yargıtay Bozma Kararı
Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan verilen kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin, 01.06.2022 tarih ve 2020/7012 Esas, 2022/13810 Karar sayılı kararı ile; "...2-Sanığın, suç tarihinde 9 yaşında olan mağduru, mağdurun oturduğu binanın çatısına çıkarmak istemesi, kapısının kapalı olması nedeniyle bu kez mağduru yanına alarak katlardaki daire kapılarını yoklaması, dairelerde oturan olup olmadığını mağdura sorması, korkuya kapılan mağdurun asansöre binerek gitmek istemesi üzerine izin vermeyerek mağduru tehdit etmesi,
mağdurun arkadaşının asansörün sürekli meşgul olmasından şüphelenip, mağdura seslenmesinden sonra sanığın olay yerinden kaçması biçimindeki eyleminin tehdit yoluyla çocuğu hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturmasına karşın, yerinde olmayan gerekçeyle tehdit suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,..." kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.
B. Yargıtay Bozma Kararından Sonraki Yargılama Süreci
Bozma üzerine Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.12.2022 tarih ve 2022/486 Esas, 2022/969 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 109/2, 3-f, 62, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326/son maddesi uyarınca sanığın cezasının kazanılmış hak nedeniyle 5 ay hapis cezası üzerinden infazına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
1.Katılan vekilinin temyiz sebepleri; kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, sanık hakkında daha yüksek cezaya hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir. 2.Sanık müdafinin temyiz sebepleri; verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, mahkumiyete yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, kararın bozularak beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Dava dosyası kapsamına göre, sanığın, suç tarihinde 9 yaşında olan mağduru, oturduğu binanın çatısına çıkarmak istemesi, kapısının kapalı olması nedeniyle bu kez mağduru yanına alarak katlardaki daire kapılarını yoklaması ve gitmek isteyen mağduru bırakmayarak ve tehdit ederek hürriyetini kısıtlaması şeklindeki olaya ilişkin olarak;
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği,
katılanın beyanları, olayın kolluğa intikal şekli, kolluk görevlileri tarafından hazırlanan 15.09.2013 tarihli tutanaklar, Şanlıurfa Çocuk Hastalıkları Hastanesinin 02.10.2013 tarihli raporu, Yargıtay bozma ilamı ve tüm dosya kapsamındaki delillere göre, sanığın tehdit kullanarak yaşı küçük mağdurun hürriyetini kısıtladığı şeklindeki kabulün isabetli olduğu anlaşıldığından, sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, ilk derece mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.
III. KARAR
Yargıtay 8. Ceza Dairesi, E. 2023/1785, K. 2025/773, 4 Şubat 2025 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama