Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2504 K.2023/7987

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 21.06.2016 tarihli iddianamesiyle hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2. Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.07.2016 tarihli kararı ile sanığın hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesi sanığın temyizi üzerine 06.04.2021 tarihli ilamı ile basit yargılama usulüne ilişkin hükümlerin değerlendirilmesi yönünden hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.01.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında basit yargılama usulünün uygulanmasına karar vermiş sanığın itirazı üzerine, Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.12.2022 tarihli kararı ile sanığın hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebi bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın Mersin İnfaz Hakimliğinin 27.05.2016 tarih ve 2010/854 E. - 206/859 K. Sayılı kararına istinaden koşullu salıverilme tarihine kadar kalan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilmesine karar verildiği, kararın ceza infaz kurumu tarafından sanığa tebliğ edildiği, bu hususun sanık tarafından kabul edildiği, karar gereğince hükümlü sanığın 27.05.2016 tarihinde ceza infaz kurumundan salıverildiği ancak yasal süre içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmayarak üzerine atılı hükümlünün kaçması suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A-8 inci maddesinde ''Denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmesi gereken sürenin bitiminden itibaren iki gün geçmiş olmasına karşın müracaat etmeyenler ile (…) ceza infaz kurumuna iade kararı verilmesine rağmen iki gün içinde en yakın Cumhuriyet başsavcılığına teslim olmayan hükümlüler hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 292 nci ve 293 üncü maddelerinde yazılı hükümler uygulanır.'' şeklindeki düzenleme dikkate alınarak yapılan incelemede,

Tüm dava dosyası kapsamı, sanığın koşullu salıverilme tarihinde kadar kalan cezasını denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilmesine karar verildiği, kararın ceza infaz kurumu tarafından sanığa tebliğ edildiği, bu hususun sanık tarafından kabul edildiği, karar gereğince hükümlü sanığın 27.05.2016 tarihinde ceza infaz kurumundan salıverildiği ancak yasal süre içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığı, sonrasında da bu hususta bir başvurusu bulunmadığı,

5275 sayılı Kanunun 105 inci maddesinin A fıkrasının sekizinci bendi yollamasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası gereği sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkeme kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup sanığın sübut yönünden yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir

2. Bozma ilamı öncesi sadece sanık tarafından temyiz edilen 19.07.2016 tarihli ilk hükümde, sanık hakkında 5 ay hapis cezası verildiği halde bozmadan sonra kurulan 20.12.2022 tarihli son hükümde, kazanılmış hak ilkesi gözetilmemesi suretiyle 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulu Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 326/son maddesi, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması hukuka aykırı ise de; bu hususun temel ceza belirlenirken atıf yapan 5275 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin A fıkrasının sekizinci bendinin gösterilmemesi suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 322 nci maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.12.2022 tarihli, kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus başına yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün birinci bendin başına "5275 sayılı Kanunun 105/A-8. maddenin yollamasıyla" ibaresinin eklenmesi, hükmün ikinci bendinden sonra gelmek üzere "1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca sanığın cezasının 5 ay hapis cezası üzerinden infazına" ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,