Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2737 K.2023/8686

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03.12.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.06.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir. 3. Antalya

4. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.06.2015 tarihli kararının Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 30.06.2022 tarihli ve 2019/10219 Esas, 2022/11402 Karar sayılı ilamı ile, sair temyiz itirazları reddedilerek "Tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nın 58. maddesinin uygulanmaması.." hukuka aykırı bulunarak bozulmasına karar verilmiştir. 4. Bozma kararı sonrası Antalya

4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın cinsel amaçla hareket ettiğine dair dosya kapsamında delil bulunmadığına, suçun nitelendirilmesi konusunda hataya düşüldüğüne, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesinin dikkate alınması gerektiğine ve dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, sanık ...’in mağdur ve tanık olarak ifadesine başvurulan ... ile birlikte yemek yeyip, bir süre vakit geçirdikten sonra hep birlikte sanığın aracına bindikleri, seyir halindeyken mağdurun ablasının kendisini beklediğini ve eve gitmek istediğini söylemesi nedeniyle sanığın mağdurun burnuna vurmak suretiyle darp ettiği, mağdurun ağlamaya başladığı, mağduru istediği yere götürmeyerek arabada tutan sanığın mağdurun hürriyetini bu şekilde kısıtladığı,

sonrasında mağdurun ağlamaya devam etmesi üzerine mağduru araçtan indirdiği ve yoluna devam ettiği sırada mağdurun çantasının araçta kaldığını görüp geri döndüğü ve mağduru zorla tekrar araca bindirerek bir apart hotele götürdüğü, sanığın önce aparta gidip yer ayırttığı, sonra arabaya gelip mağdureyi omzuna alarak apartta ayırttığı daireye götürürken mağdurun ‘imdat’ diye bağırması üzerine apartta çalışanların müdahalesiyle alıkoyma eyleminin son bulduğu, bu şekilde gerçekleştiği anlaşılan olayda sanığın mağdura yönelik atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. İlk derece mahkemesince bozma ilamına uyularak hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurun aşamalardaki birbiri ile uyumlu beyanları, bu beyanları doğrulayan doktor raporu, tanık beyanları, Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 230.06.2022 tarihli ve 2019/10219 Esas, 2022/11402 Karar sayılı ilamı ve tüm dava dosyası kapsamı dikkate alındığında, bozma ilamı sonrası yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, anlaşıldığından,

sanık müdafiinin, sanığın cinsel amaçla hareket ettiğine dair dosya kapsamında delil bulunmadığına, suçun nitelendirilmesi konusunda hataya düşüldüğüne, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesinin dikkate alınması gerektiğine yönelik temyiz talepleri yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 109 uncu maddesinin ikinci ve beşinci fıkraları uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 15 yıllık olağan zamanaşımı ve 22 yıl 6 aylık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

Bu belirlemeye göre, sanığın eylemi yönünden suç tarihi ya da zamanaşımı süresini son kesen işlem olan 18.01.2023 tarihli mahkûmiyet kararı dikkate alındığında, atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bakımından olağan ya da olağanüstü zamanaşımı sürelerinin dosya inceleme tarihi itibariyle henüz gerçekleşmediği görüldüğünden sanık müdafiinin, dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiğine yönelik temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya