Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2884 K.2023/9682

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Maçka Cumhuriyet Başsavcılığının 03.09.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci, ikinci fıkraları, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası uyarınca dava açılmıştır.

2. Maçka Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 3. Maçka Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2016 tarihli kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 29.11.2021 tarihli kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 196 ncı maddesine aykırı davranılması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 4. Maçka Asliye Ceza Mahkemesinin 15.03.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği. Atılı suçun sübut bulmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın yaşı küçük katılanı cinsel amaçla hürriyetinden alıkoyduğu iddiasına ilişkindir. 2. Sanığın olay tarihinde on beş yaşında bulunan katılana yönelik cinsel istismar eylemi nedeniyle Trabzon

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.03.2013 tarihli ve 2013/5 Esas, 2013/50 Karar sayılı kararı ile "sanık ...’ın müdahil ...’i kolundan tutup, yüzüne yumruk atarak onu okulun merdiven boşluğuna götürdüğü, ağzını kapatıp boğazını sıkarak yere yatırdıktan sonra ırzına geçtiği ve olayın bu şekilde oluştuğu" kabulüyle 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve bu kararın Yargıtay

14. Ceza Dairesinin 14.04.2015 tarihli kararı ile onanarak kesinleştiği belirlenmiştir. a. Belirtilen dosya kapsamında katılanın, sanığın kendisini kolundan tutup zorla civardaki okulun merdiven boşluğuna götürüp ağzını tutarak ve üzerini çıkartarak cinsel istismarda bulunduğunu, kendisini olaydan sonra sürekli kimseye söylememesi konusunda tehdit ettiğini, ancak en sonunda şikayet etmeye karar verdiğini ifade ettiği belirlenmiştir. b.

Tanık beyanları ve katılana ait doktor raporu dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Trabzon

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/5 Esas sayılı dosyasına ilişkin ilgili evraklar, katılanın aşamalardaki anlatımları, tanık beyanları ve dava dosyası kapsamındaki diğer tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın on beş yaşındaki mağdureyi kolundan tutup zorla civardaki okul merdiven boşluğuna götürerek ağzını kapatıp üzerindeki kıyafetleri çıkartarak gerçekleştirdiği cinsel istismar olayında, eylemin öncesinde ve eylem sırasında gerçekleştirdiği hareketlerin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR