Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/2915 K.2024/2175

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎSÜREÇ

1. Didim Cumhuriyet Başsavcılığının 20.05.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın parada sahtecilik suçunu işlediğinden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince cezalandırılması talep edilmiştir.

2. Didim (Yenihisar) 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2015 tarihli kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrası (a) bendi ve 52 nci maddesi gereği iki fiil bakımından ayrı ayrı olmak üzere 2.500,00 TL ve 1.500,00 TL adli para cezasına mahkum edilmesine karar verilmiştir.

3. Kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 06.10.2022 tarihli kararı ile sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan suçu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir, tartışma ve davaya bakma görevinin, anılan maddedeki hapis cezasının üst sınırına göre ağır ceza mahkemesine ait bulunduğu gözetilerek sair yönleri incelenmeksizin görevsizlik kararı verilmesi gerektiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar vermiştir.

4. Bozma kararı üzerine Didim (Yenihisar) 3. Asliye Ceza Mahkemesi 07.02.2023 tarihli kararı ile görevsizlik kararı vermiştir.

5. Görevsizlik kararı üzerine dosyanın tevzi edildiği Söke 1. Ağır Ceza Mahkemesi, 02.06.2023 tarihli kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 52 nci maddeleri gereği 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezasına mahkum edilmesine, sanığın kazanılmış hakkı nedeni ile cezanın 2.500,00 TL ve 1.500,00 TL adli para cezası üzerinden infazına karar vermiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, mahkemece suç nitelendirmesinin yanlış yapıldığı, yeterli delil olmadan mahkumiyet kararı verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın 14.09.2013 ve 22.09.2013 tarihlerinde elinde bulundurduğu 100 Dolarlık banknotları tedavüle sokmaya çalıştığı iddiasına ilişkindir.

2. Sanıktan 7 adet, tanık S.Ş.'den 9 adet ve tanık O.V.Y.'den 1 adet sahte 100 amerikan dolarının ele geçirilmesi ve rıza ile kolluğa teslimine dair tutanaklar dosyada mevcuttur.

3. T.C. Merkez Bankasının 24.09.2013 tarihli raporunda, 16 adet sahte 100 Amerikan Dolarının sahte olduğu, iğfal kabiliyetinin bulunduğu, 01.10.2013 tarihli raporunda da 1 adet 100 Amerikan Dolarının sahte olduğu, iğfal kabiliyetinin bulunduğu bildirilmiştir.

4. Sanık aşamalarda, 2010 yılında soyadını bilmediği Ali Usta isimli bir şahıstan 1.600-1.700 Amerikan Doları aldığını, bu tarihten sonra paraları evde beklettiğini, tanık S.Ş.'ye eğlenmek amacı ile 900 Amerikan Doları verdiğini, sonraki bir tarihte marketten alış veriş yapmak istediğinde paranın sahte olduğu kendisine söylenince alışveriş yapmaktan vazgeçtiğini beyan etmiştir.

5. Tanık O.V.Y., sanığın kendisine 100 Amerikan Doları verdiğini, parayı vermesine şaşırdığını, kendisinin bu parayı harcamak için gittiğinde sahte olduğunu öğrenince jandarmaya teslim ettiğini beyan etmiştir.

6. Tanık S.Ş., sanığın kendisine 900 Amerikan Doları verdiğini, sanığın normalde o kadar parayı kendisine vermeyeceğini, alkollü olduğu için verdiğini düşündüğünü, gecenin ilerleyen saatinde sanığın paraların sahte olduğunu söylediğini, şüphelendiği için jandarmaya götürüp paraları teslim ettiğini beyan ettiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Davaya konu olayın oluş şekli, ... raporu, kolluk raporu, sanığın tevil yollu ikrara dair savunması, tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde; sanığın sahte olduğunu bildiği parayı tedavüle sürmek amacıyla hareket ettiği, sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında tanımlanan suçu oluşturduğu ancak bozma öncesi sanık hakkında adli para cezasına hükmedilmiş ve yalnızca sanık tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuş olması nedeni ile sanık bakımından kazanılmış hak oluştuğu, bu itibarla cezanın adli para cezası olarak infazına dair mahkemenin kabul ve uygulamasında hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.

Diğer taraftan sanığın 14.09.2013 tarihinde olay bakımından yakalanıp serbest bırakıldıktan sonra 22.09.2013 tarihinde de tanık O.V.Y.'ye bir adet sahte 100,00 TL vermek sureti ile parada sahtecilik suçunu işlediği, sanığın her iki eylemi arasında fiili kesintinin gerçekleşmiş olması nedeniyle kesilen temadiden sonra gerçekleştirdiği eylemin ayrı bir suç oluşturduğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olduğu, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eleştiri dışında eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR