Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3553 K.2023/9827

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usûl hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.01.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması talebi ile dava açılmıştır.

2. Adana 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.09.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 07.09.2022 tarihli kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (f) bendi gereğince cezalandırılması yerine, yazılı şekilde aynı maddenin birinci fıkrası uyarınca hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada; Adana 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.07.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, 1. Beyanlar arasında çelişkiler bulunduğuna, 2. Eksik araştırma ile karar verildiğine, 3. Dosyada somut delil bulunmadığına, 4. Şüpheden sanığın yararlanması gerektiğine, 5. Takdiri indirim nedenlerinin uygulanmadığına, Ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; mağdurun arkadaşı ile sokakta oynadığı sırada, sanığın yanlarına gelerek el işareti ile mağduru yanına çağırdığı, kulağına eğilip kendisine çikolata alacağı yönünde kandırarak kolundan tutup sakin bir alana götürdüğü, burada kemik kırığı oluşacak ve hayati tehlike geçirecek şekilde darp ettikten sonra bırakıp gittiği, yoldan geçen tanık M.A.A.'ın mağduru bitkin bir vaziyette bularak hastaneye götürdüğü iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Mahkemece, sanığın işlediği suçun özel ağırlığı ve takdiri indirim maddesinin uygulanmasını gerektiren herhangi bir sebebin veya hal ve vaziyetinin bulunmaması, sanığın somut veya eylemli bir pişmanlığının da görülmemesi dikkate alınarak hakkında takdiri indirim nedenlerinin uygulanmamasında, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesine aykırılık görülmemiştir.

2. Mağdurun aşamalardaki istikrarlı beyanları, tanık anlatımları, adli muayene raporları, teşhis tutanağı, bilirkişi raporları, kamera kaydı ve tüm dava dosyasındaki deliller birlikte değerlendirilerek; sanığın mahkumiyetine dair kararda bir isabetsizlik bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin diğer temyiz itirazları reddedilmiş ve kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR