Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3566 K.2024/4996

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 28.02.2023 tarihli ve 2023/322 Esas, 2023/299 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından, temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarihli ve 2016/11-38 Esas, 2018/113 Karar sayılı ilamı doğrultusunda, Bölge Adliye Mahkemelerince ilk derece mahkemeleri tarafından verilen mahkumiyet hükümleri kaldırılarak ''beraat'', ''düşme'', ''ret'', ''ceza verilmesine yer olmadığına'' gibi kararların temel hak ve özgürlüklerinden biri olan hak arama özgürlüğüne etki edecek kararlar kapsamında değerlendirildiğinden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu (5271 sayılı Kanun) hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu belirtilmiş ise de;

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkumiyet kararına ilişkin yapılan istinaf başvurusu üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin kararı ile, "Sanığın üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediğine dair mağdurun soruşturma aşamasındaki soyut beyanı dışında delil bulunmadığı, eylemin basit yaralama suçunu oluşturabileceği" belirtilerek, şikayet bulunmaması nedeni ile kovuşturma şartı yokluğundan davanın düşmesine karar verildiği,

Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesi ve 5271 sayılı Kanun'un 301 inci maddesinde "Yargıtayın, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ve temyiz sebebi ile bağlı olarak inceleme yapacağının" hükme bağlanması dikkate alındığında, sanık müdafiinin, "Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat kararı verilmesi" yönündeki temyiz talebinde hukuki yararının bulunmadığı, keza gerekçenin de bu yönde olduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,