Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3736 K.2025/547

Bor Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.02.2021 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun’un (6136 sayılı Kanun) 13/1. maddesi uyarınca açılan dava ile yapılan yargılama neticesinde Bor 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2021 tarihli kararı ile 6136 sayılı Kanun'un 13/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62, 52/2, 53, 58. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, söz konusu kararın, istinaf edilmeksizin 08.04.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 18.08.2023 tarihli ve 2023/6804 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.09.2023 tarihli ve KYB-2023/94372 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

“Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 02/06/2016 tarihli ve 2015/8482 esas, 2016/5178 karar sayılı ilâmında yer alan "Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 31/03/2004 tarihli ve 2003/124 esas, 2004/88 sayılı kararının 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi gereğince tekerrüre esas olduğu kabul edilmesine rağmen, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 226. maddesi uyarınca sanığa ek savunma hakkı verilmeden ve adli sicil kaydı da okunmadan tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden ...BOZULMASINA..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Bor Cumhuriyet Başsavcılığının 25/02/2021 tarihli ve 2020/4234 sayılı iddianamesinde, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinin uygulanmasının talep edilmediği halde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 226. maddesi uyarınca da sanığa ek savunma hakkı verilmeden tekerrür hükümlerinin uygulanmasında isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 18.06.2013 tarihli ve 2012/13-1444 Esas, 2013/305 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, yargılama sırasında 31.03.2021 tarihli oturumda hükümlüye tekerrüre esas mahkûmiyetini gösterir adlî sicil belgesinin okunması ve diyeceklerinin sorulması karşısında, ayrıca iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinden dolayı 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmesi gerekmediği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR