Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/3818 K.2023/9785

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 06.02.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır

2. Adana 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.10.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, dördüncü fıkrası uyarınca hapis cezasından çevrili 3.000,00 TL ve doğrudan verilen 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Adana 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.10.2015 tarihli kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 31.10.2022 tarihli ve 2020/7120 Esas, 2022/15556 Karar sayılı kararı ile "… 5271 sayılı Kanun'un 253. ve 254. maddeleri gereğince taraflar arasında uzlaşma girişiminde bulunulup sonucuna göre sanığın, hukuki durumunun tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Adana 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.07.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası,62 nci maddesi, 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 inci maddesinin ikinci fıkrası, dördüncü fıkrası uyarınca hapis cezasından çevrili 3.000,00 TL ve doğrudan verilen 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi suça konu taşınmazın iştirak halinde mülkiyete tabii olup ortaklar arasında taksim sözleşmesi bulunmadığından katılanın taşınmaz üzerindeki yerinin belli olmadığına, sanığın suça konu tarlayı 30 yıldır ekip biçtiğine, katılanın ortaklığın giderilmesi davası açması gerektiğine, suçun maddi manevi unsurlarının oluşmadığına, katılanın taşınmazı satın aldığını öğrenen sanığın şufa davası açtığına ve davasının kabulüne karar verilip katılanın hissesinin bir kısmının sanık adına geçtiğine bu dosya celp edilmeden eksik inceleme ile karar verildiğine, katılanın hissesine düşen yerin belli olmaması nedeniyle taşınmazdan yararlanmasının engellenmesinin söz konusu olamayacağına, olayın hukuki ihtilaf niteliğinde bulunduğuna vesaireye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay katılanın Adana ili Sarıçam ilçesi Müminli Mahallesi 356 numaralı taşınmazda hissedar olduğu, sanığın katılanın bilgisi ve rızası dışında bu taşınmazın tamamını ekerek hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık savunması, katılan beyanı, ve tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden sanık ve katılanın Adana ili Sarıçam ilçesi Müminli Mahallesi 356 numaralı taşınmaz parselin hissedarları oldukları, sanığın suça konu taşınmazın tamamını sanığın bu araziyi ekmemesini bildirmesine rağmen katılanın bilgisi ve rızası dışında ekerek, katılanın kullanmasına engel olduğu anlaşıldığından ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3. Adana 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.07.2023 tarihli kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen "..Bozmadan önce verilen 27.10.2015 tarihli hükümde sanığa verilen adli para cezasının, 20 taksitte tahsiline karar verildiği ve hüküm yalnız sanık tarafından temyiz edildiği halde bozma sonrası verilen kararda, taksit sayısının 10 olarak belirlenmesi suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrasında yer alan kazanılmış hak kuralının ihlal edilmesi..." dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR