Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/4066 K.2023/9792

Yargıtay (8). Ceza Dairesinin, 19.09.2023 tarihli ve 2020/9928 Esas, 2023/6340 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.10.2023 tarihli ve 8 - 2020/94984 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, sanık ... hakkında müşteki ...‘ye yönelik basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde kasten yaralama suçundan doğrudan tayin olunan ve cezasının miktarına göre kesin olarak verilen 3.000,00 TL adli parasına ilişkin hükmün, temyiz incelemesine konu başka bir suç yönünden mükerrer cezaya sebebiyet vereceği kabul edilerek esastan incelenip bozmaya konu edilmesi usule aykırılık teşkil edeceğinden kasten yaralama suçunun kanun yararına bozmaya konu ettirilip, birlikte yeniden değerlendirmeye konu edilmesi gerektiğinden bahisle kişiyi hürriyeti yoksun kılma suçundan bozma kararı verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

1. Sanık ... hakkında Dairemizin 19.09.2023 tarihli kararında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru niteliğindeki basit kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile ilgili olarak Kanun Yararına Bozma yoluna başvurulabileceği konusunda uyarı yapılmıştır.

Sanık ... hakkında ise, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru niteliğindeki basit kasten yaralama suçundan verilen kesin karar niteliğindeki hüküm ile ilgili olarak Kanun Yararına Bozma yoluna başvurulabileceği konusu karara dercedilmemiştir.

Bu durumda, sanıklar ... ve ... hakkında işledikleri yaralama fiillerinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca verilen bozma kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu itibarla, bozma içeriği itibariyle itiraz yerinde görülmemiş olmakla birlikte sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen kesin hüküm niteliğindeki karara karşı Kanun Yararına Bozma yoluna başvurulabileceğinin mümkün olduğuna dair ibareye kararda yer vermek gerekmiştir.

2. Kasten yaralama suçundan, Sanık ... hakkında kesin karar niteliğinde karar, sanık ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş ise de, 3 numaralı bozma gerekçesine göre mahallinde bozma yoluna gidilmesi mümkün görülmüştür.

3. 5271 sayılı Kanunun 225 inci maddesinde;

"(1) Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir.

(2) Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir." düzenlemesi yer almaktadır. Ceza Genel Kurulu'nun 25.10.2018 gün, 2016/7-127 Esas, 2018/482 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, hükmün konusu, iddianamede gösterilen fiildir. Mahkeme, fiilin hukuki niteliğini takdirde iddia ve savunmalarla bağlı değildir. Kanunun açık ve kesin olan bu hükmü karşısında, mahkemece sanığın yargılama sonucunda sabit kabul edilen fiilinin, hukuksal niteliğine göre hüküm kurulmakla yetinilmesi gerekirken, fiil nitelik yönünden ikiye bölünerek aynı fiilden dolayı ayrı ayrı mahkûmiyet kararları verilmesi 5271 sayılı Kanun'a aykırılık oluşturacaktır.

5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin altıncı fıkrasında, "Bu suçun işlenmesi amacıyla veya sırasında kasten yaralama suçunun neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerinin gerçekleşmesi durumunda, ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır." hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, katılan hakkında düzenlenmiş olan raporda, 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesi anlamında "neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama" kapsamında bir yaralama belirtilmediğinden katılana yönelik gerçekleştirilen eylemlerin, bütün halinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturması,

ayrıca dava konusu edilen kasten yaralama eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsuru olması nedeniyle sadece kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanığın tek olan eylemi nitelik yönünden ikiye bölünerek iki ayrı hüküm kurulmak suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasına muhalefet edilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

Bu itibarla, sanığın tek olan fiilinin, nitelik yönünden ikiye bölünerek ayrı ayrı mahkûmiyet hükümleri kurulması suretiyle hükmün karıştırılması 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesine aykırıdır.

Belirtilen sebeple, sanığın tek olan fiilinin, nitelik yönünden ikiye bölünerek ayrı ayrı mahkûmiyet hükümleri kurulduğu anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR