Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/408 K.2023/2229

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Geyve Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 25.10.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 297 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 ve 54 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Geyve Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 03.12.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci ve son cümlesi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddenin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, suç eşyasının 54 üncü maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmiştir.

3. Bu hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 07.09.2022 tarihli ve 2020/6497 Esas, 2022/11901 Karar sayılı kararı ile "eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden, tamamlanmış suçtan hüküm kurulması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Geyve Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 20.12.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrası, birinci ve son cümlesi, 35 inci maddesi birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddenin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, suç eşyasının 54 üncü maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükmü sanık müdafii sanığın kastının olmadığını, beraat kararı verilmesi ve kabule göre lehe hükümlerin uygulanması gerektiğini belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Geyve Açık Ceza ve İnfaz Kurumuna ziyarete gelen ...'ın üzerinde yapılan aramada kağıda sarılmış vaziyette 2.80 (gram) gr. bitki parçacığı bulunduğu, yapılan incelemede bu bitki parçacıklarının Hint keneviri olduğu ve bunlardan 0,27 gram esrar elde edilebileceği cezaevi idaresi tarafından tanzim edilen 05.09.2013 tarihli tutanak ve İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından hazırlanan 07.10.2013 tarihli rapor içeriğinden anlaşılmıştır. 2. Sanık savunmasında, kağıda sarılı maddeyi, cezaevinin hemen dışında başkalarının attığını görünce alıp cebine koyduğunu, yapılan aramada da üzerinde yakalandığını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın adli sicil kaydında daha önce verilmiş bir hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar ve mahkumiyetler olduğu, mahkemenin sanığın yeniden suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmadığını belirterek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği görülmekle sanık müdafiinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine yönelik temyiz istemi mahkeme gerekçesinde bir isabetsizlik görülmediğinden reddedilmiştir.

Olay ve olgular bölümünde belirtilen deliller ve tüm dosya kapsamına göre, bozmaya uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazları da reddedilmiştir.

V. KARAR