Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/444 K.2023/3470

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Edremit Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 05.08.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında iftira suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Edremit 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3. Edremit 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.02.2015 tarihli kararının katılan tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 08.11.2021 tarihli ve 2020/13200 Esas, 2021/20480 Karar sayılı ilamı ile sanığın atılı iftira suçundan cezalandırılması yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi bozma nedeni yapılarak hüküm bozulmuştur.

4. Edremit 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.10.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan hapis cezasından çevrilmek suretiyle 6.000,00TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, suçu işlemediğine, suç kastı ile hareket etmediğine, suç kastı ile hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığına, soruşturma aşamasında savunmasının müdafii olmaksızın alındığına ve hükme esas teşkil etmeyeceğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanık ile internet üzerinden tanışan katılanın, olay tarihinde iş bulmak vaadi ile sanığı Edremit ilçesine çağırdığı, sanığın bu sebeple Edremit ilçesine geldikten sonra katılanın kendisi ile görüşmemesine kızarak karakola gidip katılan hakkında işlemediğini bildiği halde iş için sigorta masrafları nedeniyle kendisinden 150,00 TL para alıp yanından ayrıldıktan geri dönmediğini ve kendisini dolandırdığını beyan etmek suretiyle şikayetçi olduğu, bu şekilde işlemediğini bildiği bir suç hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını sağlamak amacıyla yetkili makamlara ihbarda bulunarak atılı iftira suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekir.

Bu itibarla; sanığın aşamalardaki savunmaları, sanığın katılan ile buluşmak için gittiği iş yerine ait güvenlik kameralarına ilişkin 17.12.2014 tarihli kamera izleme tutanağı, 17.12.2014 tarihli araştırma tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre sanığın yukarıda açıklanan şekilde suçsuz olduğunu bildiği katılana hukuka aykırı bir fiil isnat ederek soruşturma başlatılmasına sebep olduğu davada;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın suçu işlemediğine, suç kastı ile hareket etmediğine, suç kastı ile hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığına, soruşturma aşamasında savunmasının müdafii olmaksızın alındığına ve hükme esas teşkil etmeyeceğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanmadığına temyiz itirazı yönünden hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR