Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/5129 K.2024/1802

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 27.02.2020 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Nevşehir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.09.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan beraat kararı verilmiştir.

3. Konya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.09.2020 tarihli kararın Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine duruşmalı inceleme neticesinde Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 07.04.2021 tarihli kararı ile beraat kararı kaldırılarak sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmiştir.

4. Sanığın temyiz talebi üzerine, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 29.11.2022 tarihli kararı ile hükmün basit yargılama usulü uygulanması yönünden bozulmasına karar verilmiştir.

5. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince genel hükümlere göre yargılama yapılarak 25.01.2023 tarihli karar ile sanık hakkında atılı suçtan mahkumiyet kararı verilmiştir.

6. Sanığın temyiz talebi üzerine, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 04.07.2023 tarihli kararı ile hükmün basit yargılama usulü uygulanması yönünden bozulmasına karar verilmiştir.

7. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince genel hükümlere göre yargılama yapılarak 25.10.2023 tarihli karar ile sanık hakkında atılı suçtan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi, suçun unsurlarının oluşmadığına, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ve lehe olan nedenlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, ceza infaz kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın, koşullu salıverilme tarihine kadar denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilerek tahliye edildikten sonra hakkında uygulanan denetim planına uymamakta ısrar etmesi nedeniyle, Nevşehir İnfaz Hakimliği'nin kararıyla kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilmiş, Nevşehir İnfaz Hakimliği'nin iki gün içinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığı'na teslim olunması gerektiği ihtaratını içeren kapalı ceza infaz kurumuna iade kararı, usule uygun şekilde 25.10.2019 tarihinde tebliğ edilmiş, ancak sanığın 2 günlük süre içerisinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmadığı iddiasına ilişkindir.

2. Görevlilerce düzenlenen 13.01.2020 tarihli kendiliğinden gelme tutanağına göre, sanığın, 13.01.2020 tarihinde kendiliğinden Polis Merkezi'ne gelerek teslim olduğu belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

13.01.2020 tarihli tutanakta belirtildiği üzere, Polis Merkez^'ne kendiliğinden gelerek teslim olduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 293. maddesinde yer alan, "…tutuklu veya hükümlünün, kaçtıktan sonra etkin pişmanlık göstererek kendiliğinden teslim olması halinde, kaçtığı günden itibaren teslimin gerçekleştiği güne kadar geçen süre dikkate alınarak, verilecek cezanın altıda beşinden altıda birine kadarı indirilir. Ancak, kaçma süresinin altı ayı geçmesi halinde cezada indirim yapılmaz." şeklindeki düzenleme nazara alınarak, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde fazla ceza tayini hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR