Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2023/907 K.2023/3881

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 11.09.2013 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesi 09.12.2014 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun' un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

3. Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesi 09.12.2014 tarihli kararının katılan tarafından temyizi üzerine Yargıtay (8). Ceza Dairesinin 22.02.2022 tarihli kararı ile "... eksik araştırma sonucu yetersiz gerekçe ile beraat kararları verilmesi,..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.02.2023 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz isteği; sübuta, müştekinin kendi isteği ile araca bindiğine, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, eksik araştırma ile karar verildiğine, müşteki beyanı dikkate alınarak tutanak düzenlendiğine, her iki sanığın olay yerinde olduğunu gösterir emare olmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, bozma kararından sonra sanıklar aleyhine bir delil dosya içersine girmemesine rağmen hatalı bir şekilde mahkumiyet kararı verildiğine, suç kastı bulunmadığına, olay öncesinde, olay sırasında ve olaydan sonra mağdurenin telefonunu kullanabilir durumda olduğuna, re' sen belirlenecek nedenlerle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanık ... ile mağdur arasında gönül ilişkisi bulunduğu, sanığın mağduru tutarak zorla araca bindirdiği ve diğer sanık ... ile birlikte mağduru boş araziye getirip alıkoydukları ve darp ettikten sonra yeniden araca bindirerek ikametinin önüne getirip bırakmak suretiyle cebir kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işledikleri iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Dosya kapsamı, sanıkların savunmaları, katılanın aşamalarda istikrarlı ve samimi beyanları, bu beyanlarla örtüşen 04.09.2013 tarihli olay yeri görgü tespit ve teslim tutanağı, katılanın basit bir tıbbi müdahale ile yaralandığını belirten adli rapor içeriği, HTS kayıtları, kolluk görevlileri tarafından hazırlanan tutanaklar, Yargıtay bozma ilamı ve tüm dosya kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, suç tarihinde sanık ...' in sevk ve idaresindeki araçla yanında diğer sanık ... bulunduğu halde mağdurenin evinin önünden geçmekteyken mağdurenin lüks bir araçtan indiğini görmeleri üzerine,

mağdureyle arasında gönül ilişkisi olan sanık ...' in araçtan inerek mağdurenin yanına gittiği, mağdurenin kolundan tutarak kendi sevk ve idaresindeki araca bindirdiği, boş bir araziye götürüp darp ettikten sonra mağdureyi evinin önüne götürüp bıraktıkları olayda sanıkların davaya konu eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin ilk derece mahkemesinin kabulünde isabetsizlik görülmediğinden,

sanıklar müdafiinin, sübuta, müştekinin kendi isteği ile araca bindiğine, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, eksik araştırma ile karar verildiğine, müşteki beyanı dikkate alınarak tutanak düzenlendiğine, her iki sanığın olay yerinde olduğunu gösterir emare olmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, suç kastı bulunmadığına yönelik temyiz talepleri reddedilmiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafiiinin diğer temyiz sebepleri de yerinde görülmeyerek kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR