Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/12197 K.2025/1501

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ilgaz Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2015 tarihli ve 2012/149 Esas, 2015/105 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2313 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23/5, 5237 sayılı Kanun'un 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Sanığın Temyiz İstemi Kararın yokluğunda verildiğine, kararın kendisine tebliğ edilmediğine ve eski ... getirme talebinde bulunduğuna ilişkindir. B.

Değerlendirme ve Gerekçe 14.04.2015 tarihli kararın sanığın MERNİS adresinde doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21/2. maddesi uyarınca muhtara teslim edildiği anlaşılmış olup; aynı Kanun'un 10/2. maddesinde, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında,

öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanun'un 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

merci tarafından tebligata aynı Kanun'un 23. maddesinin 1. ve 8. fıkraları ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin yapılan tebliğin usulsüz olduğu,

bu kapsamda mahkumiyet kararının kesinleşmemesi ve eski ... getirme taleplerini inceleme merciinin Yargıtay olması karşısında İlk Derece Mahkemesinin 19 08.2022 ve 22.02.2023 tarihli ek kararların hukuki değerden yoksun oldukları gözetilerek, sanığın eski ... getirme talebinin kabulüyle, öğrenme ile temyizin süresinde olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede.

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 2313 sayılı Kanun'un 23/5. maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1 (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67/2. (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 14.04.2015 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

III. KARAR