Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/12527 K.2024/2917

Başsavcılığının 05.03.2020 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca açılan kamu davasında Bursa

32. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.09.2021 tarih, 2020/221 Esas, 2021/705 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesince 2 yıl hapis cezasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. B. Kararın sanık tarafından istinaf edilmesi ile Bursa Bölge Adliye Mahkemesi

15. Ceza Dairesinin 07.09.2021 tarihli, 2020/221 Esas, 2021/705 Karar sayılı kararı ile ilk derece hükmü kaldırılarak sanığın beraatına ve istinaf başvurusunun düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; muhafaza altına alınan uyuşturucu maddenin sanığın kaba üst araması neticesinde elde edilmediği, sanık tarafından rızası ile kolluk görevlilerine teslim edildiği, bu haliyle sanığın kendisinin uyuşturucu maddeyi kolluk görevlilerine teslim etmesi dolayısıyla ele geçen uyuşturucu maddenin hukuka aykırı delil olarak kabul edilmesi gerekirken bu gerekçeyle mahkumiyet hükmünün kaldırılması ve sanığın beraatine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu, 23.01.2020 günü, kolluk görevlilerince, Osmangazi İlçesi, ........, Mah., .......,Sk. üzerinde şüphe üzerine durdurulan sanığın yapılan üst aramasında uyuşturucu olduğu değerlendirilen maddenin ele geçirildiği ve sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediğine ilişkindir. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü.

UYAP entegrasyon sistemi üzerinden yapılan sorgulamada, sanığın aynı suç sebebiyle teselsül edebilecek başka bir dosyasının bulunmadığı, bu haliyle sanığın üzerine atılı suçu işlediği anlaşılmakla; eylemine uyan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu uyarınca, suçun işleniş biçimi, işlendiği yer ve zaman, sanığın üzerinde bulunan uyuşturucu madde miktarı, suçun konusunun önem ve derecesinin insan sağlığı olması sanığın amaç ve saiki göz önüne alınarak alt sınırdan temel ceza belirlenmek suretiyle cezalandırılmasına karar verilmiştir. B.

Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü; sanığın yaya devriye görevi icra eden çarşı ve mahalle bekçileri tarafından durumundan şüphe edilen durdurularak yapılan kaba üst yoklamasında üzerinde sentetik uyuşturucu madde görülerek sanığın rızası ile teslim etmesi ile el konulduğu somut olayda.

5271 sayılı Kanun'un 116 ncı, 117 nci ve 119 uncu maddeleri ile 2559 sayılı Polis Vazife ve Salâhiyet Kanunu ve suç tarihinde yürürlükte bulunan 772 sayılı Çarşı ve Mahalle Bekçileri Kanunu’na aykırı şekilde yapılan arama sonucunda ele geçen uyuşturucu maddenin “suçun maddi konusu” ve “suç delili” olarak hükme esas alınamayacağı gözetilmeden sanığın mahkumiyetine karar verilmesi sebebi ile hüküm kaldırılarak sanığın beraatına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

772 sayılı Kanun uyarınca arama yetkisi bulunmayan çarşı ve mahalle bekçileri tarafından şüphe üzerine durdurulan sanığın, yapılan kaba üst yoklaması neticesinde uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği anlaşılmakla, somut olayda, 5271 sayılı kanunun 116, 117 ve 119 uncu maddeleri ile 2559 sayılı Polis Vazife ve Salâhiyet Kanunu ve suç tarihinde yürürlükte bulunan 772 sayılı Çarşı ve Mahalle Bekçileri Kanununa aykırı şekilde yapılan arama sonucunda ele geçen uyuşturucu maddelerin, “suçun maddi konusu” ve “suç delili” olarak hükme esas alınamayacağı anlaşılmakla, Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri yerinde görülmemiş,

hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usûl ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 03.02.2023 tarihli, 2022/564 Esas, 2023/157 Karar sayılı kararında Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden.