Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/15 K.2024/1763

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 09.01.2012 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 /2 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Aydın 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.11.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154/1, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca hapis cezasından çevrili 5000 TL ve doğrudan verilen 2500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 3.Aydın 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.11.2015 kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 28.03.2018 tarihli kararı ile "…Dosya kapsamına göre; sanığın tecavüzüne konu taşınmazın tescil harici bırakılan yer olduğunun anlaşılması karşısında; mahallinde teknik bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, öteden beri köylünün ortak kullanımına bırakılmış mera, harman yeri, eğrek yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı yöreyi iyi bilen tarafsız yerel bilirkişi ve tanıklardan da sorulup kesin biçimde saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.Aydın 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 06.10.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e.maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir. 5.Aydın 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.10.2020 tarihli kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 07.12.2021 tarihli kararı ile "…Bozma ilamı gereği mahkemece keşif yapılmışsada ilamda belirtilen şekilde mahalli bilirkişilerden suça konu yerin öteden beri köylünün ortak kullanımına bırakılmış mera, harman yeri, eğrek yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı hususu sorulmadan eksik araştırma ile yazılı şekilde sanığın kastının bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmesi,..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

6.Aydın 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e, 67/4. maddesi 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi düşme kararının usul ve kanuna aykırı olduğuna, suça konu yerin tescil harici alan olup üzerindeki zeytin ağaçlarının uzun yıllardır sanığın babası tarafından kullanıldığına, sanığında babasının ölümünden itibaren kullanmaya devam ettiğine, suça konu yerin köylünün ortak kullanımında bulunduğuna suç oluştuğuna sanığın cezalandırılması gerektiğine vesaireye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay sanığın Böcek Köyündeki, tescil harici 2 no.lu meranın 13.000 metrekarelik bölümüne tel örgü ile çevirip zeytinlik olarak kullanmak suretiyle tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Atılı suçun temadi etmesi nedeniyle suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği 09.01.2012 tarihli iddianame tarihi olduğu, hüküm tarihine kadar 8 yıllık olağan ve 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin dolmadığı gözetilmeden sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülmesine karar verildiği belirlenerek yapılan inceleme de.

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 154/2. maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 27.11.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Aydın 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.09.2023 tarihli ve 2022/128 Esas, sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğnameye aykırı olarak,