Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/16921 K.2024/3168

Başsavcılığı'nın 02.01.2023 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Çorlu

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.11.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında, eyleminin eziyet suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 3. Çorlu

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.11.2023 tarihli kararı hakkında sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesinin, duruşma açılarak verilen 10.01.2024 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve eziyet suçlarından kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurularının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanığın temyiz istemi, atılı suçları işlemediğine, suç kastının bulunmadığına, eyleminin yaralama olduğuna, ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz istemi, katılanın beyanlarının dosya içeriğine ve hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, eziyet suçundan açılmış bir kamu davası bulunmadığına, katılan mağdurun sanık tarafından zorla alıkonulmadığına, sanığın eyleminin yaralama suçunu oluşturduğuna, sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına, alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulmasının usûl ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre; dava konusu olay, sanık ile katılan mağdurun olay tarihinde evli oldukları, sanığın eşi olan katılan mağduru yaklaşık 15 gün birlikte ikamet ettikleri evde zorla tuttuğu, evde tuttuğu süre boyunca katılan mağduru demir sopa, job ve balta ile darp edip basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı, böylece sanığın katılan mağdura karşı üzerine atılı eziyet ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiasına ilişkindir. A.

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü İlk derece mahkemesince sanığın eziyet ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanına, katılan mağdurun aşamalardaki kendi içinde ve birbiri ile uyumlu beyanlarına, katılanın beyanları ile uyumlu doktor raporlarına, adli tıp kurumu raporuna, sanığın cezai ehliyetine ilişkin rapora, tanık beyanlarına, kolluk tutanaklarına, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesinin, sanığın, olay tarihinde eşi olan katılan mağduru yaklaşık 15 gün boyunca birlikte ikamet ettikleri evde zorla tuttuğu, bu süre içerisinde silahla,

etkisi basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve kemik kırığı oluşturacak şekilde yaralamak suretiyle atılı suçları işlediğini kabul ederek verdiği mahkumiyet hükümlerine yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair kararına yönelik sanık ve müdafinin temyiz talepleri reddedilmiş, kararda bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

17. Ceza Dairesinin, 10.01.2024 tarihli ve 2024/156 Esas, 2024/50 Karar sayılı kararında öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Çorlu