Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/16962 K.2024/6270

İstanbul 49. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.09.2010 tarihli ve 2009/704 Esas sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Her ne kadar sanığın yokluğunda kurulan hükmün, sanığın bilinen en son adresi yerine, doğrudan MERNİS adresine 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca tebliğ edilmesi usulüne aykırı ise de, cezanın 12.07.2011 tarihinde infaz edildiği, sanık müdafiinin 08.04.2011 tarihli dilekçesi ile mahsup talebinde bulunduğu, bu talebin (Kapatılan) Eyüp 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.04.2011 tarihli ek kararı ile değerlendirerek, ek kararın sanık müdafine tebliğ edildiği, sanığın cezaevi kanalıyla gönderdiği 30.10.2018 tarihli dilekçe ile tekrar mahsup talebinde bulunduğu,

temyiz yargılamasına konu dosyaya 22.07.2019 tarihinde kanun yararına bozma talebini içerir dilekçe gönderdiği, gerekçeli kararda kanun yolu süresi, başvuru şekli, mercinin açıkça belirtildiği anlaşılmakla, sanığın temyiz itirazının reddine karar verilmiştir.

Sanığın yokluğunda verilip 08.04.2011 tarihi itibarıyla öğrendiği kabul edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 18.01.2024 tarihinde eski hale getirme ve temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin

birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın eski hale getirme ve temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,