Karar Özeti
8. Ceza Dairesi 2024/18247 E. , 2025/4863 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2013/488 E., 2015/310 K. MAHKEMESİ : Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2023/204 D.iş SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması KARARLAR : Mahkumiyet, ek karara yapılan itirazın reddi TEBLİĞ
Karar Detayı
8. Ceza Dairesi 2024/18247 E. , 2025/4863 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2013/488 E., 2015/310 K. MAHKEMESİ : Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2023/204 D.iş SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması KARARLAR : Mahkumiyet, ek karara yapılan itirazın reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması Manisa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.04.2015 tarihli ve 2013/488 Esas, 2015/310 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 268. maddesi yollamasıyla aynı Kanun'un 267/1, 62 ve 58. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, hükümlünün temyiz başvurusunun süre yönünden reddine dair ek kararın Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 24.02.2016 tarihli ve 2015/6367 Esas, 2016/1058 Karar sayılı ilamı ile onanması üzerine hükmün kesinleştiği anlaşılmıştır. Hükümlünün anılan hükümde ikinci kez mükerirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmemesine rağmen, infaz aşamasında ikinci kez mükerirlere özgü infaz rejiminin uygulanması üzerine tekerrür hükümlerinin kaldırılmasını talep ettiği, Manisa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.03.2023 tarihli ve 2013/488 Esas, 2015/310 Karar sayılı ek kararı ile talebin reddine karar verildiği, bu karara karşı yapılan itirazın da Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.04.2023 tarihli ve 2023/204 Değişik İş sayılı kararı ile kesin olarak reddine karar verildiği belirlenmiştir. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309. maddesi uyarınca, 20.02.2024 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.03.2024 tarihli ve KYB-2024/24984 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, Kanun yararına bozma isteminin; “1-Manisa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/04/2015 tarihli ve 2013/488 esas, 2015/310 sayılı kararı yönünden yapılan incelemede, Benzer bir olayla ilgili Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05/07/2022 gün, 2021/6-434 Esas ve 2022/520 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, somut olayda başka suçtan Manisa T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü bulunan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan sanığın, kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 196. maddesine aykırı davranılmasında, 2-Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/04/2023 tarihli ve 2023/204 Değişik İş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28/02/2012 gün ve 2011/1-452 Esas, 2012/57 Karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere, 5237 sayılı Kanun’un 58. maddesinde düzenlenmiş bulunan ve güvenlik tedbirlerine ilişkin bölümde yer alan tekerrürün, hükümlülüğün yasal sonucu olmaması nedeniyle, tekerrür koşullarının bulunup bulunmadığının ve kaçıncı kez tekerrür hükümlerinin uygulanacağının kararda gösterilmesi zorunlu olup, bu konuda 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 98 ve devamı maddeleri uyarınca infaz aşamasında karar alınmasına yasal olanak bulunmadığı, hükümlü hakkında infaz aşamasında tekerrüre esas alınan İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/04/2007 tarihli ve 2006/415 Esas, 2007/230 sayılı ilâmında hükümlü hakkında 1. kez tekerrür hükümleri uygulanması nedeniyle hükümlünün iş bu infaza konu ilâm yönünden 2. kez mükerrirlik şartlarını taşıdığı anlaşılmış ise de, yargılama aşamasında verilen kararda ikinci kez mükerrir olduğunun belirtilmediği, 7242 sayılı Kanunla eklenen 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un 108/3. maddesi son cümlesi gereğince ikinci kez mükerrirliğe hükümde karar verilmesi gerektiği, aksi halde, kazanılmış hak gereği infaz aşamasında ikinci kez mükerrirliğe karar verilmesinin mümkün olmadığı cihetle, hükümlü hakkında 2. kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE A. Manisa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2015 tarihli ve 2013/488 Esas, 2015/310 Karar sayılı kararı yönünden yapılan incelemede; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 15.11.2018 tarihli ve 2018/17-339 Esas, 2018/536 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; hüküm tarihinde başka suçtan Manisa T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ve duruşmadan bağışık tutulma talebi olmayan hükümlünün, hükmün tefhim olunduğu oturuma getirtilmeden veya SEGBİS yolu ile katılımı sağlanmadan yokluğunda mahkûmiyet hükmü kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 193 ve 196. maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür. B. Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.04.2023 tarihli ve 2023/204 Değişik İş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede; Hükümlü hakkında tekerrüre esas alınan İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2007 tarihli ve 2006/415 Esas, 2007/230 Karar sayılı ilâmında hükümlü hakkında 1. kez tekerrür hükümleri uygulanması nedeniyle hükümlünün iş bu infaza konu ilâm yönünden 2. kez mükerrirlik şartlarını taşıdığı anlaşılmış ise de, Manisa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2015 tarihli asıl kararında, hükümlünün ikinci kez mükerrir olduğuna ilişkin bir karar verilmediği , bu hususun hükümlü lehine kazanılmış hak teşkil ettiği, bu nedenle infaz aşamasında hükümlü hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilerek, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi Kanuna aykırı olup Kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür. III. KARAR A. Manisa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2015 tarihli ve 2013/488 Esas, 2015/310 Karar sayılı kararı yönünden 1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Manisa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2015 tarihli ve 2013/488 Esas, 2015/310 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-b maddesi uyarınca gerekli işlemin Mahkemesince yapılmasına, B. Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.04.2023 tarihli ve 2023/204 Değişik İş sayılı kararı yönünden 1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.04.2023 tarihli ve 2023/204 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-a uyarınca gerekli işlemin Mahkemesince yapılmasına, Dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.06.2025 tarihinde karar verildi.