Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/20775 K.2024/7512

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 07.09.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 197 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.12.2015 tarihli ve 2015/387 Esas, 2015/334 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında parada sahtecilik suçundan beraat kararı verilmiştir.

3. Kararın Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8.Ceza Dairesinin 06.12.2023 tarihli ilamı ile sahte paraları bilerek ve isteyerek tedavüle süren sanığın parada sahtecilik suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine yapılan yargılamada Ankara 10.Ağır Ceza Mahkemesinin 19.03.2024 tarihli ve 2024/13 Esas, 2024/173 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; sanığın 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince cezalandırılması gerektiğine ilişkindir. 2. Sanığın temyiz isteği somut bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, aracıyla mağdurun çalıştığı akaryakıt istasyonuna gelen sanığın aracına aldığı yakıt karşılığında 20,00 TL para verdiği, mağdurun aldığı paranın sahte olduğunu söylemesi üzerine başka bir 20,00 TL verdiği, mağdurun bu paranın da sahte olduğunu anlayarak sanığa ilettiği sırada olay yerinde görevli polislerin duruma müdahale ettiği ve sanığın şüpheli hareketler sergilemesi üzerine aracı gözle kontrol edildiğinde sol ön koltuğunun arka kısmına konulmuş vaziyette toplam 15 adet sahte 20,00 TL'lik banknotun daha ele geçirildiğine ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Dairemizce ilk hükmün "sanığın sahte paraları bilerek ve isteyerek tedavüle sürdüğü" kabul ve gerekçesiyle bozulduğu ve Mahkemece bozma ilamına uyulduğu halde, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi suretiyle eksik ceza tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR