Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/20798 K.2024/7648

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Akçaabat Cumhuriyet Başsavcılığının 05.11.2012 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında mağdura karşı kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrası (a) ve (b) bentleri uyarınca cezalandırılması talebiyle dava açılmıştır.

2. Akçaabat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.03.2015 tarihli ve 2012/423 Esas, 2015/460 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Akçaabat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.03.2015 tarihli kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 26.12.2022 tarihli ve 2020/1691 Esas, 2022/19828 Karar sayılı kararı ile "...müşteki ile sanık ... arasında husumet olduğu ve müştekinin olaydan bir gün önce sanığı yaraladığının iddia edildiği olayda sanık ... hakkında hakkında TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemes..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine yapılan yargılama sonucuna göre; Akçaabat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.02.2024 tarihli ve 2023/170 Esas, 2024/57 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, savunma hakkının kısıtlandığına, yeterli delil olmadığına ve hakkında lehe hükümler uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, temyiz dışı sanıklar..., ..., ... ve ...'in mağdur ... ile sanık ... arasında bir gün öncesi gerçekleşen kavga sebebiyle mağduru zorla yayla evine götürdükleri, ağzını koli bandıyla bantladıkları, sopalarla vurdukları, üzerine benzin dökerek yakmakla ve silahla öldürmekle tehdit ettikleri, ayrıca silahla iki el ateş ederek mağdura şikayetçi olmaması yönünde tehdit ettikleri böylelikle sanığın temyiz dışı sanıklarla birlikte atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Olay yerinde ele geçirilen sıvı maddenin jandarma kriminalce yapılan incelenmesinde benzin içerdiği tespit edilmiştir.

3. Mağdurun adli muayene raporunda darp ve cebir izine rastlanmıştır.

4. Sanık ... ile müşteki ... arasında gerçekleşen ve mağdurun olaydan bir gün önce sanığı yaraladığının iddia edildiği olaya ilişkin Akçaabat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/35 Esas, 2019/448 Karar sayılı dosyası üzerinden yürütülen yargılama neticesinde ... hakkında ...'a yönelik yaralamaya teşebbüs suçundan açılan kamu davasında 5237 sayılı Kanun'un 25/1 inci maddesi uyarınca 5271 sayılı Kanun'un 223/2-d maddesi gereğince beraatına karar verildiğinin ve iş bu beraat kararının 31.10.2019 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Tüm dosya kapsamına göre sanığın savunması, temyiz dışı sanıkların birbiri ile çelişkili tevilli ikrarları, mağduru uyumlu beyanı ve beyanı doğrultusunda olay mahallinden ele geçirilen eşyalar ile mağdurun adli muayene raporu o birlikte değerlendirildiğinde Mahkeme kabulünün yerinde olduğu suçun subütunun oluştuğu ve yeterli delil olduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

Sanığın yargılama aşamasında savunma hakkını kısıtlayan herhangi bur hususun olmadığı, sanığa 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesi ikinci fıkrası uyarınca duruşma gününü bildirir tebliğat yapıldığı anlaşılmıştır. Ayrıca sanığa atılı suçun ... şeklinin kanunda öngörülen ceza miktarı dikkate alındığında zorunlu müdafii tayin edilmesi gerekmediği anlaşılmakla, sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Mahkemesince lehe hükümlerin uygulanmama nedenlerinin tartışıldığı anlaşılmakla, sanığın lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelik temyiz sebepleri de yerinde görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR