Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/21256 K.2025/336

Yapılan ön inceleme neticesinde Bursa 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.10.2015 tarihli ve 2015/410 Esas, 2015/624 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü: Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 20.11.2020 tarihli ve 2019/2 Esas, 2020/3 Karar sayılı kararı nazara alındığında, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine göre tebligatın;

öncelikle tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde aynı Kanun’un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre yapılması gerektiği, muhatabın bilinen en son adresine çıkartılan tebligatın iade edilmesi ve adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bilinen adresten farklı olması halinde; adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine MERNİS adresi şerhi verilerek 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca doğrudan tebligat çıkartılmasının yeterli olduğu;

incelemeye konu olayda, yokluğunda verilen kararın sanığın duruşmada bildirdiği son adresine tebligat yapılmaksızın eşine tebliğ edildiği anlaşılan MERNİS adresine doğrudan tebligat yapılması usulüne uygun değil ise de davaya konu suçun ön ödeme kapsamına alınması nedeniyle yapılan yargılama sonucunda temyize konu kararda değişiklik yapılmasına yer olmadığına karar verildiği, yokluğunda verilen bu kararın da 27.07.2022 tarihinde sanığa usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiği, sanığın bu şekilde temyize konu karardan haberdar olduğu halde süresinde kanun yoluna gitmediği anlaşılmıştır.

Bursa 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.10.2015 tarihli ve 2015/410 Esas, 2015/624 Karar sayılı kararına karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 05.04.2024 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu,