Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/23119 K.2025/401

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

07.05.2015 tarihinde sanığın yokluğunda verilen kararda temyiz süresinin tebliğ yerine sehven tefhimden itibaren başlayacağının belirtildiği bilahare gerekçeli karar evrakının öncelikle sanığın son bilinen adresine tebliğe çıkartıldığı, tebliğ evrakının iade edilmesi üzerine sanığın mernis adresine Tebligat Kanunu 21/1 maddesine göre tebligat çıkartıldığı,

tebliğ evrakının yine iade edilmesi üzerinede 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca sanığın mernis adres kaydına usulüne uygun olarak 15.07.2015 tarihinde tebligat yapıldığı anlaşılmakla, sanığın, ilk derece mahkemesi kararına karşı, kararın tebliğ tarihinden itibaren, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra, 22.07.2024 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu,

hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315/1. maddesinde yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafinin ek karara yönelik temyiz isteminin, Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,