Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2024/25530 K.2025/1946

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Yargıtay Bozma İlâmı

Torbalı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2015 tarihli ve 2015/103 Esas, 2016/44 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 2023/1517 Esas, 2023/5983 Karar sayılı kararı ile suç vasfında yanılgıya düşülmesinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

B. Yargıtay Bozma İlâmından Sonraki Yargılama Süreci

Torbalı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.05.2024 tarihli ve 2023/893 Esas, 2024/593 Karar sayılı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 109/2, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanığın temyiz istemi, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna yöneliktir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyası kapsamına göre, sanığın katılanı darp ettiği, kolundan tutarak bir süre bırakmadığı ve böylece hürriyetinden yoksun bıraktığı iddiasına ilişkin olarak,

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından, sanığın temyiz istemleri yerinde görülmemiş, kararlarda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR