Yargıtay 8. Ceza Dairesi E.2025/11669 K.2025/9474

Yapılan ön inceleme neticesinde İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2024 tarihli ve 2009/436 Esas, 2010/931 Karar sayılı ek kararının hükümlü müdafii tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü: İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.12.2010 tarihli ve 2009/436 Esas, 2010/931 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyet hükümleri kurulmuş;

anılan kararın tehdit suçuna ilişkin bölümü Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 07.10.2015 tarihli ve 2015/5520 Esas, 2015/9008 Karar sayılı ilamı ile onanmış, kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçuna ilişkin bölüm ise bozma kapsamında kalmayarak mahallinde kesinleşmiştir. Hükümlü müdafii, 30.05.2024 tarihli dilekçe ile memnu hakların iadesine karar verilmesi talep etmiştir. Akabinde.

İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2024 tarihli ve 2009/436 Esas, 2010/931 Karar sayılı ek kararı ile istemin reddine hükmedilmiştir. Ek karar, hükümlü müdafii tarafından temyiz edilmiştir. Bu hukuki süreçte.

Dairemizin 15.10.2025 tarihli ve 2025/4318 Esas, 2025/7685 Karar sayılı kararında ayrıntılı olarak açıklanan gerekçeler doğrultusunda, memnu hakların iadesine ilişkin istem üzerine verilen kararlar, 5352 sayılı Adli Sicil Kanunu’na 5560 sayılı Kanun’un 38. maddesiyle eklenen 13/A-5 maddesi uyarınca hüküm niteliğinde olup istinaf kanun yoluna tabidir.

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8/1. maddesindeki 20.07.2016 tarihinden önce ilk derece mahkemelerince verilen hükümlerin temyiz incelemesinden geçmesi üzerine mahkemesince yapılacak yargılama sonucunda kurulacak ikinci hükümlerin de kesinleşene kadar temyiz incelemesine tabi olacağı yönündeki düzenlemeler de gözetildiğinde, asıl kararda suçlar her ne kadar temyiz incelemesinden geçmiş ise de;